ارمغان بهار
از مجموعه اشعار ملک‌الشعرا بهار در منظومه‌ها
فهرست اشعار
فقرۀ ۱۰۹
هرکه او هیمالان (یعنی خصمان) را چاه کند، خود اندر چاه افتد. کسی کز پی دشمنان کند چاه خود افتد در آن چاه خواهی نخواه
فقرۀ ۱۱۰
نیک مرد آساید و بد مرد بیش و اندوه گران بود. نکو مرد آساید اندر جهان برد بدکنش مرد رنج گران نکویی بود جوشن نیکمرد به گرد…
فقرۀ ۱۱۱
زن گش (بکر) و جوان به زنی بگیر. زنی خواه دوشیزه و مهربان به دوشیزه شاد است مرد جوان
فقرۀ ۱۱۲
شراب به پیمان (یعنی به اندازه) خور چه هر که او شراب بی‌پیمان خورد، بسا گنه که از وی آید. اگر باده نوشی به پیمانه نوش ب…
فقرۀ ۱۱۳
هرچند بس نیک افسونِ ماران دانی، زود زود دست به مار مبر کت بگزد، و بر جای بمیراند. تو ای مرد افسونگر چیره‌دست مبر سوی هر…
فقرۀ ۱۱۴
اگر بس آشنا و آب (یعنی شنا) نیک دانی زود زود به آب ستهمه (ظ. ستمبه = مخوف) اندر مشو که ترا آب نبرد و بجای بمیری. شن…
فقرۀ ۱۱۵
به هیچ آیین مهر دروغی (یعنی بدعهدی) مکن که ترا خوره پسین نرسد. مورز ایچ در مهربانی دروغ که روی دورویان بود بی فروغ وز…
فقرۀ ۱۱۶
خواستهٔ کسان دیگر تاراج مکن و نگاه مدار و به خواستهٔ خود میامیز، چه که خواستهٔ تو نیز ناپیدا و انبیر (محو) گردد، زی…
فقرۀ ۱۱۷
... شاد مباش، چه مردم ایدون همانا چو مشگ پر باد است که چون باد از آن بدرود هیچ در او نماند. بود نازش مرد دانا به جان به…
فقرۀ ۱۱۸
مردم ایدون همانا چون شیرخواره است که چون خو‌یی اندرگرفت بر آن خوی بایستد. بود آدمی کودکی شیرخوار پذیرنده ی خوی‌ها بی‌شما…