غزلیات
از مجموعه اشعار سلمان ساوجی در دیوان اشعار
فهرست اشعار
غزل شمارهٔ ۲۱
نوبهار و عشق و مستی، خاصه در عهد شباب میکند، بنیاد مستوری مستوران، خراب غنچه مستور صاحبدل، نمیبینی که چون بشنود، بوی ب…
غزل شمارهٔ ۲۲
چشمه چشم من از سرو قدت یابد آب رشته جان من از شمع رخت دارد تاب تشنه لب گِردِ سراپای جهان، گردیدم نیست سرچشمه به غیر از ت…
غزل شمارهٔ ۲۳
چشمم از پرتو خورشید رخت، گیرد آب رویت از آتش اندیشه دل یابد تاب چشم مست تو که بر هر طرفی، میافتد بر من افتاد، زمستی و م…
غزل شمارهٔ ۲۴
جمال خود منما، جز به دیده پر آب روا مدار، تیمم به خاک، در لب آب تو شمع مجلس انسی، متاب روی از من تو عین آب فراتی مده فری…
غزل شمارهٔ ۲۵
غمزه سرمست ساقی، بیشراب کرد هشیاران مجلس را خراب دوستان را خواب میآید ولی خوش نمیآید مرا بیدوست، خواب تنگ شد بی پسته…
غزل شمارهٔ ۲۶
ای گل رخسار تو! برده ز روی گل، آب صحبت گل را رها کرده به بویت گلاب سایه سرو تو ساخت، پایه بختم، بلند نرگس مست تو کرد، خا…
غزل شمارهٔ ۲۷
ز باغ وصل تو یابد، ریاض رضوان، آب ز تاب هجر تو دارد، شرار دوزخ، تاب به حسن و عارض و قد تو بردهاند، پناه بهشت طوبی و «طو…
غزل شمارهٔ ۲۸
از لب لعل توام، کار به کام است، امشب دولتم بنده و اقبال، غلام است، امشب آسمان گو بنشان، مشعله ماه تمام که زمین را مه روی…
غزل شمارهٔ ۲۹
جان نیاید در نشاط، الا که بر بوی حبیب تا گل رنگین نبالد، خوش ننالد عندلیب عود خشکم؛ آتش جانسوز میباید، مرا تا ز طیب جان…
غزل شمارهٔ ۳۰
خستهام ای یارو ندارم، طبیب هیچ طبیبی نبودچون حبیب آه! که بیمار غمت، عرض حال کر دو نفر مود جوابی، طبیب یک هوسم هست، که د…