غزلیات
از مجموعه اشعار سلمان ساوجی در دیوان اشعار
فهرست اشعار
غزل شمارهٔ ۱۱
ز درد عشق، دل و دیده خون گرفت مرا سپاه عشق، درون و برون گرفت مرا گرفت دامن من اشک و بر درش بنشاند کجا روم ز در او که خون…
غزل شمارهٔ ۱۲
ای که بر من میکشی خط و نمیخوانی مرا! بر مثال نامه، بر خود چند پیچانی مرا؟ راندهاند روز ازل، بر ما بناکامی، قلم نیستم،…
غزل شمارهٔ ۱۳
نور چشمی و به مردم، نظری نیست تو را آفتابی و به خاکم، گذری نیست، تو را مردم از ناله زارم، همه با درد و ضرند «لله الحمد» …
غزل شمارهٔ ۱۴
محتسب گوید: که بشکن، ساغر و پیمانه را غالباً دیوانه می داند، من فرزانه را بشکنم صد عهد و پیمان، نشکنم پیمانه را این قدر …
غزل شمارهٔ ۱۵
اگر حُسن تو بگشاید، نقاب از چهره دعوی را به گِل رضوان بر انداید، درِ فردوس اعلی را وگر سروِ سر افرازت، ز جنّت، سایه بردا…
غزل شمارهٔ ۱۶
یارب به آب این مژه اشکبار ما کان سرو ناز را، بنشان در کنار ما از ما غبار اگر چه بر انگیخت، درد او گردی به دامنش مرساد، ا…
غزل شمارهٔ ۱۷
ره، خرابات است و درد سالخورده، پیر ما کس نمیداند به غیر از پیر ما، تدبیر ما خاک را از خاصیت اکسیر اگر، زر میکند ساقیا …
غزل شمارهٔ ۱۸
من کیستم تا باشدم، سودای دیدار شما؟ اینم نه بس کاید به من، بویی ز گلزار شما چشمم که هر دم میکند، غسلی به خوناب جگر با ا…
غزل شمارهٔ ۱۹
قبله ما نیست، جز محراب ابروی شما دولت ما نیست، الا در سر کوی شما روز محشر، در جواب پرسش سودای کفر هیچ دست آویز ما را نیس…
غزل شمارهٔ ۲۰
بیگل رویت ندارد، رونقی بستان ما بی حضورت، هیچ نوری نیست، در ایوان ما گر بسامان سر کویش رسی ای باد صبح عرضه داری شرح حال…