غزلیات
از مجموعه اشعار سلمان ساوجی در دیوان اشعار
فهرست اشعار
غزل شمارهٔ ۱۷۱
نظری کن که دل از جور فراقت خون شد نیست دل را به جز از دیده ره بیرون شد ناتوان بود دل خسته ندانم چون رفت؟ حال آن خسته بدا…
غزل شمارهٔ ۱۷۲
نگارینا به صحرا رو، که بستان حله میپوشد به شادی ارغوان با گل شراب لعل مینوشد به گل بلبل همی گوید که نرگس میکند شوخی م…
غزل شمارهٔ ۱۷۳
ز صبا سنبل او دوش به هم بر میشد وز نسیمش همه آفاق معطر میشد ز سواد شکن زلف به هم بر شدهاش دیدم احوال جهانی که به هم ب…
غزل شمارهٔ ۱۷۴
نمیدانم که نی چون من چرا بسیار مینالد؟ دمادم میزند یارش، ز دست یار مینالد نشسته بر ره بادست و بادش میزند هر دم از آ…
غزل شمارهٔ ۱۷۵
غوغای عشق دوشم، ناگاه بر سر آمد هم دل به غم فرو شد، هم جان به هم برآمد بر روی اهل عالم، بودیم بسته محکم درهای دل ندانم، …
غزل شمارهٔ ۱۷۶
جان چو بشنید که آن جان جهان باز آمد از سر راه عدم رقص کنان باز آمد ای دل رفته ز پیش من و آزرده به جان لطف کن با من و باز…
غزل شمارهٔ ۱۷۷
خوش آمد باد نوروزی، خوش آمد بنفشه در چمن شاد و کش آمد به آب و سبزه و گل میکشد دل که آب و سبزه و گل دلکش آمد خوش آمد پیش…
غزل شمارهٔ ۱۷۸
گل که خوش طلعت و خوشبو آمد عاشق روت به صد رو آمد کاسهای داشت سرم را عشقت سر شوریده به زانو آمد نیست از هیچ طرف راه گریز…
غزل شمارهٔ ۱۷۹
سلام حال بیماران رسانیدن صبا داند ولی او نیز بیمارست و میترسم که نتواند صبا شوریده سودای زلف اوست میترسم که گستاخی کند…
غزل شمارهٔ ۱۸۰
کسی که قصه درد مرا نمیداند ز لوح چهره من یک به یک فرو خواند حدیث شوق به طومار گر فرو خوانم بجان دوست که طومار سر بپیچان…