غزلیات
از مجموعه اشعار سلمان ساوجی در دیوان اشعار
فهرست اشعار
غزل شمارهٔ ۱۶۱
خوش دولتی است عشقت تا در سر که باشد پیدا بود کزین می در ساغر که باشد هر عاشقی ندارد بر چهره داغ دردت آن سکه مبارک تا بر …
غزل شمارهٔ ۱۶۲
مرا که چون تو پری چهره دلبری باشد چگونه رای و تمنای دیگری باشد؟ نه در حدیقه خوبی بود چنین سروی نه در سپهر نکویی چو تو خو…
غزل شمارهٔ ۱۶۳
شبهای فراقت را، آخر سحری باشد وین ناله شبها را، روزی اثری باشد از دیده اگر آبی خواهیم به صد گریه آبی ندهد ما را، کان بیج…
غزل شمارهٔ ۱۶۴
دلم را جز سر زلفت، دگر جایی نمیباشد خود این مشکل که زلفت را سر و پایی نمیباشد دلی ارم سیه بر رخ نهاده داغ لالایی قبولش…
غزل شمارهٔ ۱۶۵
مرا هوای تو از سر بدر نخواهد شد شمایل تو ز پیش نظر نخواهد شد اگر سرم برود گو برو مراد از سر هوای توست مرا آن ز سر نخواهد…
غزل شمارهٔ ۱۶۶
من چه دانستم که هجر یار چندین در کشد؟ یا مرا یکبارگی وصلش قلم در سر کشد اشک را کش من به خون پروردم اندازم ز چشم ناله را …
غزل شمارهٔ ۱۶۷
یار به زنجیر زلف، باز مرا میکشد در پی او میروم، تا به کجا میکشد نام همه عاشقان، در ورق لطف اوست گر قلمی میکشد، بر س…
غزل شمارهٔ ۱۶۸
میکشم خود را و بازم دل بسویش میکشد مو کشان زلفش مرا در خاک کویش میکشد میبرد حسنش به روی دلستان هر جا دلی است ورنه می…
غزل شمارهٔ ۱۶۹
باد سحر از بوی تو دم زد، همه جان شد آب خضر از لعل تو جان یافت، روان شد بی بوی خوشت بر دل من باد بهاری حقا که بسی سردتر ا…
غزل شمارهٔ ۱۷۰
آن جان عزیز نیست که در کار ما نشد و آن تن درست نیست که بیمار ما نشد دل گوشمال یافت ز سودای زلف او تا این سزا نیافت سزاوا…