غزلیات
از مجموعه اشعار سلمان ساوجی در دیوان اشعار
فهرست اشعار
غزل شمارهٔ ۱۲۱
روی تو آب چشمه خورشید میبرد لعلت به خنده پرده یاقوت میدرد گر بنگرد عروس جمالت در آینه خودبین شود هر آینه، آن به که ننگ…
غزل شمارهٔ ۱۲۲
به حضرت تو، که یارد، که قصهای ز من آرد؟ به غیر باد و برآنم که باد، نیز نیارد اگر نسیم نماید، کسالتی به رسالت سلام من که…
غزل شمارهٔ ۱۲۳
مسپار دل، به هر کس، که رخ چو ماه دارد به کسی سپار دل را، که دلت نگاه دارد بر چشم یار شد دل، که ز دیده، داد، خواهد عجب ار…
غزل شمارهٔ ۱۲۴
گر از تن جان شود معزول، عشقت جای آن دارد که در ملک دلم عشقت، همان حکم روان دارد مرا هم نیمه جانی بود و در جان، محنت عشقت…
غزل شمارهٔ ۱۲۵
هر ذره که عکسی، ز رخ یار، ندارد با طلعت خورشید بقا، کار ندارد کوه و کمر و دشت، پر از نور تجلی است لیکن همه کس، طاقت دیدا…
غزل شمارهٔ ۱۲۶
جان زندگی از چشمه پرنوش تو دارد دل، بستگی از سنبل خاموش تو دارد ای دانه و دام دل ما، حلقه کویت باز آی که دل، منتظر گوش ت…
غزل شمارهٔ ۱۲۷
این یار که من دارم، ازین یار که دارد؟ وین کار که من دارم، از این کار که دارد؟ خلقی است همه، بر در امید، نشسته تا یار، کر…
غزل شمارهٔ ۱۲۸
دام زلف تو به هر حلقه، طنابی دارد چشم مست تو به هر گوشه، خرابی دارد نرگس مست خوشت، گرچه چو من بیمار است ای خوشا نرگس مست…
غزل شمارهٔ ۱۲۹
دل نصیب از گل رخسار تو، خاری دارد خاطر از رهگذرت، بهره غباری دارد دیده در خلوت وصل تو ندارد، راهی کار، کار دل تنگ است، ک…
غزل شمارهٔ ۱۳۰
باد هوای کویت، گرد از جهان برآرد آب جمال رویت، ز آتش، فغان برآرد آبی بر آتشم زن، زان پیشتر، که ناگه خاک مرا هوایت، باد ا…