غزلیات
از مجموعه اشعار سلمان ساوجی در دیوان اشعار
فهرست اشعار
غزل شمارهٔ ۱۰۱
آب چشمم راز دل، یک یک، به مردم، باز گفت عاشقی و مستی و دیوانگی، نتوان نهفت پرده عشاق را برداشت مطرب در سماع گو فرو مگذار…
غزل شمارهٔ ۱۰۲
هر که با، عشق آشنا شد، زحمت جان، برنتافت درد پر ورد محبت، بار درمان برنتافت هر دماغی، کز هوای خاک کویش برد، بوی از نسیم …
غزل شمارهٔ ۱۰۳
دل، در برم گرفت و پی یار من برفت لب بوسه داد و جان و روان از بدن برفت چون دید دل، که قافله اشک میرود با کاروان روان شد …
غزل شمارهٔ ۱۰۴
بر سر کوی غمش، بی سروپا باید رفت گاه با خویش و گه از خویش جدا، باید رفت تا به مقصود از این جا که تویی، یک قدم است قدمی ا…
غزل شمارهٔ ۱۰۵
باز دل سودای آن زنجیر مو، از سر گرفت آتشم بنشسته بود از شمع رویش، در گرفت زهد خشک و دامن تر، آتش ما، مینشاند عشقش این ب…
غزل شمارهٔ ۱۰۶
سلطان عشق، ملک دل و دین، فرو گرفت او حاکم است، نیست کسی را بر او، گرفت ملک مزلزل دل دیوانگان عشق آخر قرار بر مه زنجیر مو…
غزل شمارهٔ ۱۰۷
سر، در رهش، نهادم و کاری به سر، نرفت با او به هیچ حیله مرا دست، در نرفت پایم ز دست رفت و نیامد رهم، به سر در راه او برفت…
غزل شمارهٔ ۱۰۸
آمد به برج عاشقان، ماه مبارک منزلت ای ماه مهر افزون من، بادا مبارک، منزلت خلوت سرای چشم و دل، این شسته و آن، رفتهام فرم…
غزل شمارهٔ ۱۰۹
هر آن حدیث که از عشق میکنند، روایت خلاصه سخن است آن و مابقی است، حکایت جهان عشق ندانم چه عالمی است، که آنجا نه مهر راست…
غزل شمارهٔ ۱۱۰
ای جهان را چو مه عید، مبارک رویت عید صاحب نظران، طاق خم ابرویت گیسوی تو، شب قدرست و درو، منزل روح خود که داند به جهان، ق…