رباعیات
از مجموعه اشعار سعیدا در دیوان اشعار
فهرست اشعار
شمارهٔ ۱۳۱
چون موم بر آتشی رسی آب مشو چون رشته ز تاب خویش بی تاب مشو بر روی زمین به چین ابرو بنشین در چشم زمانه خون شو و خواب مشو
شمارهٔ ۱۳۲
ای نفس و هوا برده دلت را، جان کو؟ ای داده به تن نقد روان جانان کو؟ چون تازه مسلمان به هوای دنیا دین را بر باد داده ای، ا…
شمارهٔ ۱۳۳
با نفس دغل تو بدگمان باشی به تا بتوانی تو ناتوان باشی به پرواز به بال دیگران همچون تیر صد بار شکسته چون کمان باشی به
شمارهٔ ۱۳۴
دل رفت ز خود هنوز جان نارفته آمد به کنار از میان نارفته خواهی که به سنگی نزنندت چون تیر بگریز به خانهٔ کمان نارفته
شمارهٔ ۱۳۵
این عالم ما که بی نظیر افتاده هر سو طفل و جوان و پیر افتاده با پنجهٔ تقدیر در این جسم نحیف جان چون موی است در خمیر افتاد…
شمارهٔ ۱۳۶
ای باده فروش بادهٔ صاف بده با من خبر از مقام اعراف بده عمر آخر شد نمی نمایی رخسار من با تو چه گویم تو خود انصاف بده
شمارهٔ ۱۳۷
ساقی آورد ساغری بگزیده گفتا که بگیر ای ز من رنجیده بگرفتم و نوشیدم و از خود رفتم برخاسته و نشسته و خوابیده
شمارهٔ ۱۳۸
در راه وفا ندیده ام قافله ای از پا افتاده ای برد مرحله ای آن دیده که از روی تو باشد محروم در پای نگاه باشد او آبله ای
شمارهٔ ۱۳۹
ای دل نفسی صاحب عرفان نشدی بر درد کسی هیچ تو درمان نشدی چون کشته به روی دوست حیران نشدی صد حیف گذشت عید، قربان نشدی
شمارهٔ ۱۴۰
یاری دارم که رشک حور است و پری گه ناز به خود دارد و گه با دگری بر حال مسافران کجا پردازد از ملک وجود خود نکرده سفری