باب هشتم در آداب صحبت
از مجموعه اشعار سعدی شیرازی در گلستان
فهرست اشعار
حکمت شمارهٔ ۱۱
دشمنی ضعیف که در طاعت آید و دوستی نماید، مقصود وی جز آن نیست که دشمنی قوی گردد و گفتهاند: بر دوستی دوستان اعتماد نیست ت…
حکمت شمارهٔ ۱۲
سخن میان دو دشمن چنان گوی که گر دوست گردند شرم زده نشوی. میان دو کس جنگ چون آتش است سخن چین بدبخت هیزم کش است کنند این و…
حکمت شمارهٔ ۱۳
هر که با دشمنان صلح میکند سر آزار دوستان دارد. بشوی ای خردمند از آن دوست دست که با دشمنانت بود هم نشست
حکمت شمارهٔ ۱۴
چون در امضای کاری متردد باشی آن طرف اختیار کن که بی آزارتر بر آید. با مردم سهل خوی دشخوار مگوی با آن که در صلح زند جنگ م…
حکمت شمارهٔ ۱۵
بر عجز دشمن رحمت مکن که اگر قادر شود بر تو نبخشاید. دشمن چو بینی ناتوان لاف از بروت خود مزن مغزیست در هر استخوان مردیست …
حکمت شمارهٔ ۱۶
هر که بدی را بکشد خلق را از بلای او برهاند و او را از عذاب خدای عزَّ و جَلَّ. پسندیدهست بخشایش ولیکن منه بر ریش خلقآزا…
حکمت شمارهٔ ۱۷
نصیحت از دشمن پذیرفتن خطاست ولیکن شنیدن رواست تا به خلاف آن کار کنی که آن عین صواب است. حذر کن زآنچه دشمن گوید آن کن که …
حکمت شمارهٔ ۱۸
خشمِ بیش از حد گرفتن وحشت آرد و لطفِ بی وقت هیبت ببرد. نه چندان درشتی کن که از تو سیر گردند و نه چندان نرمی که بر تو دلی…
حکمت شمارهٔ ۱۹
دو کس دشمن ملک و دینند: پادشاه بی حلم و زاهد بی علم. بر سر مُلک مباد آن مَلِکِ فرمانده که خدا را نبُوَد بندهٔ فرمانبردار
حکمت شمارهٔ ۲۰
پادشه باید که تا به حدی خشم بر دشمنان نراند که دوستان را اعتماد نماند. آتش خشم اول در خداوند خشم اوفتد پس آنگه زبانه به …