غزلیات
از مجموعه اشعار اوحدی مراغهای در دیوان اشعار
فهرست اشعار
غزل شمارهٔ ۳۷۱
دلی که در سر زلف شما همی آید به پای خویش به دام بلا همی آید بر آستان تو موقوفم، ای سعادت آن کز آستان تو اندر سرا همی آید…
غزل شمارهٔ ۳۷۲
دل میبرد امشب ز من آن ماه، بگیرید دزدست و شب تیره، برو راه بگیرید اندر پی او آه منست آتش سوزان گر شمع فرو میرد، ازین آه…
غزل شمارهٔ ۳۷۳
باز پیوند، که دوری به نهایت برسید چارهٔ درد دلم کن، که به غایت برسید هیچ بر من نکنی چشم عنایت از خشم تا دگر بار به گوشت …
غزل شمارهٔ ۳۷۴
نالهٔ بلبل شوریده به جایی برسید گل به باغ آمد و دردش به دوایی برسید عمر بلبل چو وفا کرد به دوری بنمرد تا ز پیوستن گل بوی…
غزل شمارهٔ ۳۷۵
من کشتهٔ عشقم،خبرم هیچ مپرسید گم شد اثر من،اثرم هیچ مپرسید گفتند که: چونی؟ نتوانم که بگویم این بود که گفتم، دگرم هیچ مپر…
غزل شمارهٔ ۳۷۶
دوشم فغان و ناله به هفت آسمان رسید دو دم به دل برآمد و آتش به جان رسید بر تن شنیدهای چه رسید از فراق جان؟ از درد دوری ت…
غزل شمارهٔ ۳۷۷
ای مردم کور، این چه بهارست ببینید گلبن نه و گلهاش ببارست ببینید فردا همه یک رنگ شود طالب و مطلوب امروز یکی را که هزارست …
غزل شمارهٔ ۳۷۸
هر که از برگ و از نوا گوید مشنو کز زبان ما گوید بندهٔ خانهزاد باید جست کو ترا سر این سرا گوید آنکه از کوی آشنایی نیست ک…
غزل شمارهٔ ۳۷۹
به حسن عارض چون ماه و زیب چهرهٔچون خور ببردی از بر من دل، بخوردی از دل من بر ز رشک طلعت خوبت بریزد اختر گردون ز اشک چشم…
غزل شمارهٔ ۳۸۰
وقت گلست، ای غلام، روز می است، ای پسر شیشه بیار و قدح، پسته بریز و شکر جامهٔ زهدی، که بود بر تن ما، تنگ شد بادهٔ صافی بی…