غزلیات
از مجموعه اشعار اوحدی مراغهای در دیوان اشعار
فهرست اشعار
غزل شمارهٔ ۳۶۱
سر زلف خود بگیری همه پیچ و خم برآید دل ریش من بکاوی همه درد و غم برآید تو ازآن سخن که گویی و از آن میان که داری به میان …
غزل شمارهٔ ۳۶۲
گر آن کاری که من دانم بر آید بهل تا در وفا جانم برآید من آن ایام دولت را چه گویم؟ که گوی او به چوگانم برآید کدامین مور ب…
غزل شمارهٔ ۳۶۳
مرا از بخت اگر کاری برآید به وصل روی دلداری برآید ولیکن دور گردون خود نخواهد که کام یاری از یاری برآید اگر خوبان گیتی را…
غزل شمارهٔ ۳۶۴
مرا گر ز وصل تو رنگی برآید رها کن، که نامم به ننگی برآید عجب دان که از کارگاه ملاحت جهان را به ینگ تو ینگی برآید بسی قرن…
غزل شمارهٔ ۳۶۵
هر که مشغول تو گشت از دگران باز آید وانکه در پای تو افتاد سرافراز آید هر کبوتر که ز دام سر زلفت بجهد به سر دانهٔ خال تو …
غزل شمارهٔ ۳۶۶
هر کرا چون تو پریزاده ز در باز آید به سرش سایهٔ اقبال و ظفر باز آید کور اگر خاک سر کوی تو در دیده کشد هیچ شک نیست که نور…
غزل شمارهٔ ۳۶۷
دل سرمست من آن نیست که با هوش آید مگر آن لحظه کش آواز تو در گوش آید رخت این آتش سوزنده که در سینه نهاد عجب از دیگ هوس نی…
غزل شمارهٔ ۳۶۸
مرا کجا سر زلفت به زیر چنگ آید؟ که خاک پای ترا از سپهر ننگ آید بکن ز جور و جفا هر چه ممکنست امروز که هر چه صورت زیبا کند…
غزل شمارهٔ ۳۶۹
سحر گه چون نسیم زلف آن دلدار میآید درخت شوقم از برگش به برگ و بار میآید ز توفان خفتگان کوچه را آگاه دار امشب که سیل گر…
غزل شمارهٔ ۳۷۰
دیریست که یار ما نمیآید پیغام به کار ما نمیآید هر کس به تفرجی و صحرایی خود بوی بهار ما نمیآید ما را به دیار او نباشد …