غزلیات
از مجموعه اشعار اوحدی مراغهای در دیوان اشعار
فهرست اشعار
غزل شمارهٔ ۳۴۱
روز وداع گریه نه در حد دیده بود توفان اشک تا به گریبان رسیده بود نزدیک بود کز غم من ناله برکشد از دور هر که نالهٔ زارم ش…
غزل شمارهٔ ۳۴۲
عشق همان به که به زاری بود عزت عشق از در خواری بود دست بگیرد دل درویش را دوست که در مهد و عماری بود هم نکند صید چنان آهو…
غزل شمارهٔ ۳۴۳
غیر ازو هر چه هست بازی بود ما و من قصهٔ مجازی بود زود بگذر، که اصل ذات یکیست وین صفتها بهانهسازی بود تو ز دستش بدادها…
غزل شمارهٔ ۳۴۴
روزی کنی به سنگ فراقم جدا ز خود روزی چنان شوی که ندانم ترا ز خود من آشنای روی تو بودم، مرا ز چه بیگانه میکنی دگر، ای آش…
غزل شمارهٔ ۳۴۵
ای کون و مکان از تو، اندر چه مکانی خود؟ مثل تو نمییابم، آخر به چه مانی خود؟ هر کس که تو میبینی حالی بتو میگوید: من هی…
غزل شمارهٔ ۳۴۶
در هر ولایتی ز شرف نام ما رود گر دوست بر متابعت کام ما رود ای باد صبح دم، خبر او بیار تو آنجا مجال نیست که پیغام ما رود …
غزل شمارهٔ ۳۴۷
آن فروغ دیده و آن راحت دل میرود رخت بردارید، همراهان، که محمل میرود کاروان مشکل رود بیرون، کز آب چشم من جمله را خر در …
غزل شمارهٔ ۳۴۸
گفتم: که: بیوصال تو ما را به سر شود گر صبر صبر ماست عجب دارم ار شود مهر تو بر صحیفهٔ جان نقش کردهایم مشکل خیال روی تو …
غزل شمارهٔ ۳۴۹
ترا چه تحفه فرستم که دلپذیر شود؟ مگر همین دل مسکین چو ناگزیر شود به بوی زلف تو، از نو، جوان شوم هر بار هزار بار تنم گر ز…
غزل شمارهٔ ۳۵۰
رخت دل بدزدد نهان شود دلم بر تو زین بد گمان شود چو زلف تو جستم کمند شد گر ابروت جویم کمان شود به وصل تو تعجیل کرد نیست م…