غزلیات
از مجموعه اشعار اوحدی مراغهای در دیوان اشعار
فهرست اشعار
غزل شمارهٔ ۲۹۱
یوسف ما را به چاه انداختند گرگ او را در گناه انداختند و آنگه از بهر برون آوردنش کاروانی را به راه انداختند از فراق روی ا…
غزل شمارهٔ ۲۹۲
دوشم از کوی مغان دست به دست آوردند از خرابات سوی صومعه مست آوردند هیچ میخواره ندارد طمع حور و بهشت این بشارت به من باده…
غزل شمارهٔ ۲۹۳
تو آفتابی و خلقت چو سایه بر اثرند کز آستان تو چون سایه در نمیگذرند چو تیر غمزه زنی بر برابرند آماج چو تیغ فتنه کشی در م…
غزل شمارهٔ ۲۹۴
کی مرا نزد تو همچون دگران بگذارند؟ این قدر بس که ز دورم نگران بگذارند هیچ شک نیست که ما هم به نصیبی برسیم از وصال تو، گر…
غزل شمارهٔ ۲۹۵
آن نه من باشم که چون میرم به تابوتم برند یا به دوش و سر خراب و مست و مبهوتم برند مثل زر خالص برون آیم ز آتش، گردرو از بر…
غزل شمارهٔ ۲۹۶
چون ز بغداد و لب دجله دلم یاد کند دامنم را چو لب دجلهٔ بغداد کند هیچ کس نیست که از یار سفر کردهٔ من برساند خبری خیر و دل…
غزل شمارهٔ ۲۹۷
جرعه مده، که وقت شد اشتر من که عف کند نقل منه، که او دگر کم سخن علف کند اشتر من به ناخوشی سر ننهد گرش کشی ای که مهار می…
غزل شمارهٔ ۲۹۸
کرا بر تو فرستم که شرح حال کند؟ به نام من ز لبت بوسهای سؤال کند؟ دلم قرین غم و درد و رنج و غصه شود چو یاد آن لب و رخسار…
غزل شمارهٔ ۲۹۹
هر زمان آشفتهدل نامم کند با دل آشفته در دامم کند چون شود راز دل من آشکار بعد ازان پوشیده پیغامم کند گر به بزم عشق بنشان…
غزل شمارهٔ ۳۰۰
هر نفسی عشق او بیدل و دینم کند آتش سودای او خاک زمینم کند نور بپاشد ز روی، باز بپوشد به موی بیدل از آن میشوم، عاشق ازی…