غزلیات
از مجموعه اشعار اوحدی مراغهای در دیوان اشعار
فهرست اشعار
غزل شمارهٔ ۳۱۱
نی بین که چون به درد فغانی همی کند؟ هر دم ز عشق ناله بسانی همی کند او را همی زنند به صد دست در جهان وز زیر لب دعای جهانی…
غزل شمارهٔ ۳۱۲
گر کسی در عشق آهی میکند تا نپنداری گناهی میکند بیدلی گر میکند جایی نظر صنع یزدان را نگاهی میکند با دم صاحبدلان خواری…
غزل شمارهٔ ۳۱۳
جماعتی که مرا توبه کار میخوانند ز عشق توبه بکردم، بگوی: تا دانند به بند عشق چو شد پای تا سرم بسته به پند عقلم ازین کار …
غزل شمارهٔ ۳۱۴
قلندران تهی سر کلاه دارانند به ترک یار بگفتند و بردبارانند نظر به صورت ایشان ز روی معنی کن که پشت لشکر معنی چنین سوارانن…
غزل شمارهٔ ۳۱۵
در بند غم عشق تو بسیار کسانند تنها نه منم خود، که درین غصه بسانند در خاک به امید تو خلقیست نشسته یک روز برون آی و ببین ت…
غزل شمارهٔ ۳۱۶
خوبرویان جفا پیشه وفا نیز کنند به کسان درد فرستند و دوا نیز کنند پادشاهان ولایت چو به نخجیر روند صید را گر چه بگیرند رها…
غزل شمارهٔ ۳۱۷
گر نقش روی خوب تو بر منظری کنند او را چو قبله کعبهٔ هر کشوری کنند از حیرت جمال تو در چشم عاشقان چندان نظر نماند، که بر د…
غزل شمارهٔ ۳۱۸
مردم شهرم به میخوردن ملامت میکنند ساقیا، می ده، بهل، کایشان قیامت میکنند روی در محراب و دل پیش تو دارند، ای پسر پیشوا…
غزل شمارهٔ ۳۱۹
آنرا که جام صافی صهباش میدهند میدان که: در حریم حرم جاش میدهند صوفی، مباش منکر مردان که سرعشق روز ازل به مردم قلاش می…
غزل شمارهٔ ۳۲۰
چون دو زلفش سر بر آن رخسار گلگون مینهند آه و اشک من سر اندر کوه و هامون مینهند از لب چون خون و آن روی چو آتش هر دمی ای…