غزلیات
از مجموعه اشعار اوحدی مراغهای در دیوان اشعار
فهرست اشعار
غزل شمارهٔ ۳۰۱
دل به کسی سپردهام کو همه قصد جان کند کام کسی روا نکرد، اشک بسی روان کند هر که بدید کار ما وین رخ زرد زار ما گفت که: در …
غزل شمارهٔ ۳۰۲
مطرب، مهل که محنت و غم قصد جان کند راهی سبک بیار، که رطلم گران کند گیر و گرفت چیست؟ چو با عشق ساختیم بر ما گرفته گیر که …
غزل شمارهٔ ۳۰۳
دلم از لعل تو یک بوسه تمنا نکند که جفای تو مرا دیده چو دریا نکند این چنین بیدل و بیچاره که ماییم امروز کس ندانم که جفا د…
غزل شمارهٔ ۳۰۴
در آن شمایل موزون چو دل نگاه کند هزار نامه به نقش هوس سیاه کند ز حسرت رسن زلف و چاه غبغب او نه طرفه گر دل من رغبت گناه ک…
غزل شمارهٔ ۳۰۵
یار آن کسی بود که به کارت نگه کند باری نگه کنی، دوسه بارت نگه کند گاه دعا به نالهٔ زیرت چو گوش کرد روز بلا به گریهٔ زارت…
غزل شمارهٔ ۳۰۶
نگار من به یکی لحظه صد بهانه کند وگر به جان طلبم بوسهای رهانه کند به سنگ خویش بریزد ز طره عنبر و مشک هر آنگهی که سر زلف…
غزل شمارهٔ ۳۰۷
عاشق کسی بود که چو عشقش ندی کند اول قدم ز روی وفا جان فدی کند دلبر، که دستگیری عاشق کند ز لطف گر جان کنند در سر کارش کری…
غزل شمارهٔ ۳۰۸
ترک ستم پرست من ترک جفا نمیکند عهد به سر نمیبرد، وعده وفا نمیکند هندوی ترک آن صنم کرد بسی خطا ولیک ناوک چشم مست او هی…
غزل شمارهٔ ۳۰۹
صبری کنیم تا ستم او چه میکند؟ با این دل شکسته غم او چه میکند؟ هر کس علاج درد دلی میکنند و ما دم در کشیده تا الم او چه…
غزل شمارهٔ ۳۱۰
دلدار دل ببرد و زما پرده میکند ما را ز هجر خویشتن آزرده میکند دل برد و جان اگر ببرد نیز ظلم نیست شاهست و حکم بر خدم و …