غزلیات
از مجموعه اشعار اوحدی مراغهای در دیوان اشعار
فهرست اشعار
غزل شمارهٔ ۲۸۱
هر که در حلقهٔ زلف تو گرفتار بماند همچو من سوخته و خسته دل و زار بماند دل من، کو گرو مهر ببرد از همه کس از دغا باختن چشم…
غزل شمارهٔ ۲۸۲
از در ما چو در آمد، اثر ما بنماند این دل و دین و تن و جان و سر و پا بنماند چشم آن فتنهٔ پیدا به دلم پوشیده نظری کرد، که …
غزل شمارهٔ ۲۸۳
چون عشق در آید، قدم سر بنماند عشقت به بر آید، چو ترا بر بنماند توحید به جایی برساند قدمت را کش نیک و بد و مؤمن و کافر بن…
غزل شمارهٔ ۲۸۴
خانه خالی شد و در کوی دل اغیار نماند همه غم رفت و به غیر از غم آن یار نماند گر چه در پای دلم خار جفا بود، دگر گل به دست…
غزل شمارهٔ ۲۸۵
دلبران جمله غلام لب چون نوش تواند بندهٔ حلقهٔ زلفین و بنا گوش تواند وانکه بردند به گردون ز کله داری سر هم کمر بستهٔ آن ق…
غزل شمارهٔ ۲۸۶
نقش لب تو از شکر و پسته بستهاند زلف و رخت ز نسترن و لاله رستهاند چشمان ناتوان تو، از بس خمار و خواب گویی که از شکار رس…
غزل شمارهٔ ۲۸۷
اول فطرت که نقش صورت چین بستهاند مهر رویت در میان جان شیرین بستهاند زان نمکدان لب شیرین شورانگیز تو دانهٔ خال سیه بر ق…
غزل شمارهٔ ۲۸۸
فرش زمردین به زمین در کشیدهاند و آنگه برو، ز گل، علم زر کشیدهاند دوشیزگان باغ طبقهای سیم و زر بر سر نهاده، پیش صنوبر ک…
غزل شمارهٔ ۲۸۹
دشمنان گویی دگر در کار ما کوشیدهاند کان پری رخ را چنین از چشم ما پوشیدهاند زاهدان از چشم تو ما را ملامت میکنند جرعها…
غزل شمارهٔ ۲۹۰
باز شادروان گل بر روی خار انداختند زلف سنبل بر بنا گوش بهار انداختند دختران گل به وقت صبحدم در پای سرو از سر شادی طبقها…