غزلیات
از مجموعه اشعار اوحدی مراغهای در دیوان اشعار
فهرست اشعار
غزل شمارهٔ ۱۶۱
ای سر تو پیوسته با جان، ز که پرسیمت؟ پیدا چو نمیگردی، پنهان ز که پرسیمت؟ از جمله بپرسیدم احوال نهان تو ای جمله ترا از ه…
غزل شمارهٔ ۱۶۲
هر کسی را مینوازد لطف و خاطر جَستنت چون به نزد ما رسی، با خاطر آید جَستنت امشبم داغی نهادی از جفا بر دل، کزو سالها نتو…
غزل شمارهٔ ۱۶۳
گفته بودم با تو من: کان جا نباید رفتنت ور ضرورت میروی با ما نباید رفتنت دشمن پر در کمین داری و دستی بر کمان گرنه تیری، …
غزل شمارهٔ ۱۶۴
ای ماه سر نهاده از مهر بر زمینت صد مشتری درخشان از زهرهٔ جبینت کار تو دل فروزی، شغل تو دیده دوزی دین تو بنده سوزی، ای من…
غزل شمارهٔ ۱۶۵
ای طیرهٔ شب طرهٔ خورشید پناهت آرایش عالم رخ رنگین چو ماهت تاب دل ناهید ز باد خم زلفت آ ب رخ خورشید ز خاک سر راهت دیباچهٔ…
غزل شمارهٔ ۱۶۶
بد میکنند مردم زان بیوفا حکایت وانگه رسیده ما را دل دوستی به غایت بنیاد عشق ویران، گر میزنم تظلم ترتیب عقل باطل، گر می…
غزل شمارهٔ ۱۶۷
ای شب تیره فرع گیسیویت اصل کفر از سیاهی مویت مه ز دیوان مهر خواسته نور وجه آن گشته روشن از رویت بیسخن دم ببسته طوطی را …
غزل شمارهٔ ۱۶۸
بیا، که دیدن رویت مبارکست صباح بیا، که زنده به بوی تو میشوند ارواح تویی، که وصل تو هر درد را بود درمان تویی، که نام تو …
غزل شمارهٔ ۱۶۹
روزم خجسته بود، که دیدم ز بامداد آن ماه سرو قامت بر من سلام داد ماهی فکند سایه؟ اقبال بر سرم کز نور روی خویش به خورشید و…
غزل شمارهٔ ۱۷۰
باز بالای تو ما را در بلا خواهد نهاد دود زلفت آتشی در جان ما خواهد نهاد دامنم پر خون دل گردد ز دست روزگار کان سزا در دام…