غزلیات
از مجموعه اشعار اوحدی مراغهای در دیوان اشعار
فهرست اشعار
غزل شمارهٔ ۱۴۱
ای حلقه کرده دلها در حلقهای گوشت چون موی گشته خلقی ز آن موی تا به دوشت بر سر زند چلیپا از زلف پای بندت دم در کشد مسیحا ا…
غزل شمارهٔ ۱۴۲
دیگر آن حلقه و آن دانهٔ در در گوشت که ببیند، که نبخشد دل و دین و هوشت؟ پای بر گردن گردون نهم از روی شرف گر چو زلف تو شبی…
غزل شمارهٔ ۱۴۳
در فراق تو مرا هیچ نه خوردست و نه خفت تا تو بازآیی از آنجا که نمییارم گفت هیچ محتاج گرو نیست، که دل خواهد برد خم ابروی …
غزل شمارهٔ ۱۴۴
تا بر دوست بار نتوان یافت دل بر ما قرار نتوان یافت تا نیاید نگار ما در کار کار ما چون نگار نتوان یافت بیدهان و لب چو شک…
غزل شمارهٔ ۱۴۵
آن ستمگر، که وفای منش از یاد برفت آتش اندر من مسکین زد و چون باد برفت او به بغداد روان گشت و مرا در پی او آب چشمست که چو…
غزل شمارهٔ ۱۴۶
چه شد آن سرو سهی؟ کز لب این بام برفت که به یک دیدن او از دلم آرام برفت چه سخن کرد به چشم و چه شکر گفت ز لب؟ که رواج شکر …
غزل شمارهٔ ۱۴۷
دلم بر آتش هجران کباب کرد و برفت تنم به درد جدایی خراب کرد و برفت مرا به وصل خود آهسته وعدهای میداد ولی چه سود؟ که ناگ…
غزل شمارهٔ ۱۴۸
زلف ترا بدیدم و مشکم ز یاد رفت هر کو به دام زلف تو اندر فتاد رفت بر بوی باد زلف تو شب روز میکنم دردا! کز اشتیاق تو عمرم…
غزل شمارهٔ ۱۴۹
به وقت گل پی معشوق و باده باید رفت سوار عیش تراند، پیاده باید رفت چمن بسان بهشتی گشاده روی طرب در آن بهشت به روی گشاده ب…
غزل شمارهٔ ۱۵۰
چندان نظر تمام، که دل نقش او گرفت از وی نظر بدوز چو دل را فرو گرفت بیرون رو، ای خیال پراکنده، از دلم از دیگری مگوی، که ا…