غزلیات
از مجموعه اشعار اوحدی مراغهای در دیوان اشعار
فهرست اشعار
غزل شمارهٔ ۱۳۱
عاشقان صورت او را ز جان اندیشه نیست بیدلانش را ز آشوب جهان اندیشه نیست از قضای آسمانی خلق را بیمست و باز آفتاب ار باز گش…
غزل شمارهٔ ۱۳۲
با من از شادی وصل تو اثر چیزی نیست دل ریشست و تن زار و دگر چیزی نیست دل من بردی و گویی که: ندانم که کجاست؟ از سر زلف سیا…
غزل شمارهٔ ۱۳۳
جنبیدن این پرده دل افروز گواهیست کندر پس این پرده پر از عربده ماهیست بر صورت این پرده بزرگان شده حیران وین خرده ندانسته …
غزل شمارهٔ ۱۳۴
عشرت خلوت و دیدار عزیزان شاهیست وین نداند، مگر آن دل که درو آگاهیست آن شناسد که: چه بر یوسف مسکین آمد از غم روی زلیخا؟ ک…
غزل شمارهٔ ۱۳۵
در خرابات عاشقان کوییست وندرو خانهٔ پریروییست طوقداران چشم آن ماهند هر کجا بسته طاق ابروییست به نفس چون نسیم جان بخشد ه…
غزل شمارهٔ ۱۳۶
گو: هر که در جهان به تماشا روید و گشت ما را بس این قدر که: به ما دوست بر گذشت تا او ز نقش چهرهٔ خود پرده بر گرفت ما نقش …
غزل شمارهٔ ۱۳۷
دوش چون چشم او کمان برداشت دلم از درد او فغان برداشت حیرت او زبان من در بست غیرتش بندم از زبان برداشت بنشینم به ذکر او ت…
غزل شمارهٔ ۱۳۸
مگر پیر سجاده حالی نداشت؟ کزین خلق و کثرت ملالی نداشت؟ ازین دام نام و ازین چاه جاه به بالا نیامد، که بالی نداشت به آخر ب…
غزل شمارهٔ ۱۳۹
نگر: مگرد گر آن سر و سیم بر بگذشت؟ که: آب دیدهٔ نظارگان ز سر بگذشت ز من چو زان رخ همچون قمر نشان پرسید رسید بر فلکم آه و…
غزل شمارهٔ ۱۴۰
تا لعل باده رنگ تو شکرفروش گشت باور مکن که: هیچ دلی گرد هوش گشت برخاستی که: زهر جدایی دهی بما بنشین، که آن به یاد تو خور…