الباب الثالث: فی ما یتعلق باحوال الباطن و المرید

از مجموعه اشعار اوحدالدین کرمانی در دیوان رباعیات

دسته‌بندی

۲۹۰

شعر

فهرست اشعار

جان از قبل زبان به بیم خطر است کم گفتن مرد هم به جای سپر است دانا که سخن نگوید آن از هنر است گر گوید بد و گر نگوید گهر ا…

این گفتن بسیار تو هست از پندار بگذر ز وجود تا شوی برخوردار با پارسی و رباعی آنجا نرسی تو کار بکن کار، رها کن گفتار

در معرض صد سلامتی باهش باش عاشق وش و دعوی کش و محنت کُش باش گر جملهٔ عالم آب و آتش گیرد آخر نه وصی آدمی، خامش باش

چون بر سر و پای من نگه کرد او دوش هم از سر پای گفت ای زرق فروش گفتی سر پایداریم در غم هست گر بر سر پایداریی پس مخروش

صرّاف سخن باش و سخن کمتر گوی چیزی که نپرسند تو از پیش مگوی گوش تو دو دادند و زبان تو یکی هرگه که دو بشنوی یکی بیش مگوی

دم درکش و در خویش سیاحی می کن در عالم ذات خود ملاحی می کن چون خود به خودیّ خویش حاصل کردی با خود بنشین و پادشاهی می کن

یا قلب ترید وصله مجّانا هذا هوس و لیته ما کانا فی النار ولَو بجنّة یلقانا دع یلقانا لعله یلقانا

در دست غم عشق نهادم دل را خاص از پی آن پای گشادم دل را از باد مرا بوی تو آمد روزی شکرانهٔ آن به باد دادم دل را

از عقل عقیله گشت حاصل ما را وز فضل فضول گشت منزل ما را سرگشته بکرده ای تو ای دل ما را از دست تو پای ماند در گِل ما را

دلدار به دل گفت گرت رغبت ماست از خاک درم دیدهٔ تو دور چراست دل گفت که ای جان من آن زهره کراست کز خاک در توتیا آرد خواست

۸/۲۹