الباب الثالث: فی ما یتعلق باحوال الباطن و المرید

از مجموعه اشعار اوحدالدین کرمانی در دیوان رباعیات

دسته‌بندی

۲۹۰

شعر

فهرست اشعار

تا عشق توَم سلسله می جنباند کو عقل و کجا صبر که برجا ماند سرگردانان در ره تو بسیارند کس نیست که سررشتهٔ خود می داند

خواهی که برم سرّ تو مکنون باشد واین واقعه از حدّ من افزون باشد در دریایی فکندیم بی پایان وآنگه گویی غرقه مشو، چون باشد؟

در هیچ سری مایهٔ اسراری نه کس را خبر از اندک و بسیاری نه هر طایفه ای گرفته کاری بر دست و آنگاه به دست هیچ کس کاری نه

هر دل نبود قابل اسرار خدا در هر کویی نگنجد ابرار خدا هستند عقول یکسر ار درنگری سرگشته و واله شده در کار خدا

از کتم عدم چون که برون افتادم در چاه وجود سرنگون افتادم هر دم به وجود خویش با خود گویم من کیستم؟ این چه جاست؟ چون افتادم…

در من نگرم زپای تا سر هیچم چون ذرّه بر مهر منوّر هیچم نه عقل نه دل نه صبر نه حال نه مال حاصل همه این است که من بر هیچم

ای دوست بیا و غم بی حاصل بین تشویش دل و خرابی منزل بین در منزل سالوس و محال و هوس است از بهر خدا بیا و حال دل بین

یا روی دلم به سوی دیگر گردان یا مقصد خود مرا میسّر گردان گه عاشق و گه عشق و گهی معشوقه معذورم دار اگر شوم سرگردان

گویند مرا چرا شدی سودایی آن به که کنی به صبر پابرجایی صد عقل فدای این چنین سودا باد صد صبر فدای این چنین رسوایی

آنها که محققان این درگاهند اهل دل خاص خاص شاهنشاهند باقی همه هرچ هست خرج راهند نزد دل اهل دل چو برگ کاهند

۶/۲۹