الباب السادس: فی ما هو جامع لشرایط العشق و المشاهَده و الحسن و الموافقه و ما یلیق بهذا الباب

از مجموعه اشعار اوحدالدین کرمانی در دیوان رباعیات

دسته‌بندی

۲۹۳

شعر

فهرست اشعار

در هیچ دلی عشق تو مأوا نکند کاو را به هزار گونه رسوا نکند صبر است دوای دل دروا شده زآنک جز در دل دروا شده مأوا نکند

در عالم عشق کفر ایمان باشد آنجای گناه و توبه یکسان باشد جایی که عبادت می و مستی دانند آنجای نماز و روز عصیان باشد

اول ره عشق تو مرا سهل نمود پنداشت رسد به منزل وصل تو زود گامی دو سه رفت راه را دریا دید چون پای درو نهاد موجش بربود

در عشق حلالی و حرامی نبود دشمن کامی و دوست کامی نبود عاشق زچه اندیشه کند چون چشمش در بدنامی و نیک نامی نبود

در عشق بسی زیر و زبرها باشد مر عاشق را بسی خطرها باشد پادار به هر دردسر از دست مرو کاندر ره عشق دردسرها باشد

دل در پی عشق دوست سودا بینید جان طالب وصل است، تمنّا بینید خود را بر خاص و عام رسوا کردم از بهر خدا عاشق رسوا بینید

هر سر که به تیغ عشق افکنده شود در مرتبه بر ملایکش خنده شود بویی زمی وصال باید ورنِه عاشق به دم صور کجا زنده شود

با عشق هزار قصّه گفتیم و شنید وز وصل به من شیفته بویی برسید وین قصّهٔ غصّهٔ مرا با غم تو تا آخر عمر آخری نیست پدید

عشق ارچه بدن را به جنون آراید از عشق همیشه جان و عقل افزاید دیوانگیی که عقل کل عاشق اوست گر عشق کند بندگی او شاید

گفتی که چو باد عشق گرد انگیزد از دیدهٔ تو سیل چرا می ریزد در آتش سودای تو می سوزد دل چشم آب بر آن آتش دل می ریزد

۷/۳۰