الباب السادس: فی ما هو جامع لشرایط العشق و المشاهَده و الحسن و الموافقه و ما یلیق بهذا الباب

از مجموعه اشعار اوحدالدین کرمانی در دیوان رباعیات

دسته‌بندی

۲۹۳

شعر

فهرست اشعار

در کوی تو هیچ کس ره آسان نبرد جز شیفتهٔ بی سر و سامان نبرد و آن کس که به دام عشق تو پای نهاد تا سر ندهد زدست تو جان نبرد

عشق آن نبود که آرزو می زاید وز خط خوش و خال نکو می زاید در حجرهٔ امکان تو زان سوی دو کون شمعی است کی نور عشق ازو می زاید

مخلوق زعاشقی نشان چون یابد کز روح سبک شخص گران چون یابد عشق آتش تیز است و تو کاه [و] کبریت کبریت و کَه از آتش امان چون ی…

زاول که مرا عشق نگارم بُر بود همسایهٔ من زنالهٔ من نغنود و اکنون کم شد ناله و عشقم افزود آتش که همه گرفت کم گردد دود

افسوس که عمر رفت در گفت و شنید وز نور وصال پرتوی نیست پدید از عشق و حدیث عشق گویی ما را بیش از هوسی و گفت و گویی نرسید

کرده است مرا عشق تو زان گونه شکار کز مستی عشق تو نگردم هشیار گر من منم و غم غم عشقت ناچار سر در سر کار تو کنم آخر کار

با عشق تو چون فتاده ما را سروکار گو بر سر ما تیر ملامت می بار دست من و دامن تو امشب تا روز امشب من [و] وصل یار و فردا سر…

در عشق تو دل را نبود هیچ فتور از سایهٔ تست چشم جانم پرنور در پای تو میرم به یقین آخر کار در پای تو مرده به که از چشم تو …

ای دل بر یار گر نمی یابی بار پادار وزو تو سر مگردان زنهار کاندر ره عشق چون ثباتت باشد ناچار به مقصود رسی آخر کار

عشق تو کزو رمند مردان چون شیر مردی ورزد زجان خود آمده سیر من خود دانم که نیستم مرد تو لیک بیچاره نوازی توَم کرد دلیر

۹/۳۰