الباب السادس: فی ما هو جامع لشرایط العشق و المشاهَده و الحسن و الموافقه و ما یلیق بهذا الباب

از مجموعه اشعار اوحدالدین کرمانی در دیوان رباعیات

دسته‌بندی

۲۹۳

شعر

فهرست اشعار

[چو]ن عشق ولای خود دمیدن گیرد جان از همه آفاق رسیدن گیرد [ج]ایی برسد دیده که در هر نفسی بی زحمت دیده دوست دیدن گیرد

در عشق حدیث کفر و ایمان نکند بر در دربند و بام درمان نکند آنجا که شه عشق فرو آرد سر در پای غمش نثار جز جان نکند

یا رب که اگر عشق تو افزون گردد این عاقبت کار دلم چون گردد عشق تو چو کیمیاست یک ذرّه ازو بر دل نه که بر کوه نهی خون گردد

جز آتش عشق رنگ دل نزداید جز در غم تو عشق طرب نفزاید در عشق تو دل دلیر و ثابت باید یا رب تو دلی بخش که آن را شاید

عاشق باید که او مشوش باشد وز دیده و دل در آب و آتش باشد ناخوش باشد زعاشقان معشوقی معشوق که عاشقی کند خوش باشد

هر دل که درو عشق نگاری نبود مرده شمرش که زنده باری نبود هر دل که درو نباشد از عشق اثر در هیچ حسابی و شماری نبود

تا خاک در عشق مرا مفرش شد دیده تر از آب و دل پر از آتش شد عیش خوش را نهاده بودم بنیاد افسوس که آن عیش خوشم ناخوش شد

در عشق تو جان بازم خود سر چه بود چون نیست غم تو سرسری سر چه بود گفتی که به ترک سر توانی گفتن گر زآنک تو سر درآوری سر چه …

تا دل زسر درد سری می دارَد تخم هوسی به تازگی می کارَد یکچند زدست عشق در پا افتاد مانا که دگر باره سرش می خارَد

تا در طلب مات همی گام بود هر دم که برون مازنی دام بود آن دل که درو عشق دلارام بود گر زندگی از جان طلبد خام بود

۶/۳۰