الباب السادس: فی ما هو جامع لشرایط العشق و المشاهَده و الحسن و الموافقه و ما یلیق بهذا الباب

از مجموعه اشعار اوحدالدین کرمانی در دیوان رباعیات

دسته‌بندی

۲۹۳

شعر

فهرست اشعار

مقصود ز روزگار این یک نفس است جویندهٔ این حدیث بسیار کس است تذکیر مذکّران بی حاصل را در خانه اگر کس است یک حرف بس است

ای همنفسان فعل اجل می دانید روزی دو سه داد خود زخود بستانید خیزید و نشینید که تا روزی چند خواهید به هم نشستن و نتوانید

گفتم که مگر تخم هوس کاشتنی است معلومم شد که جمله بگذاشتنی است بگذاشتنِی است ملک عالم یکسر الّا عزّت که آن نگه داشتنی است

آن یار که منزلگه او قلب آمد مردانه بدیدمش که در قلب آمد پنداشتمش که هست چون زر بعیار چون بر محک دل زدمش قلب آمد

عنبر که نه آن تست لادن به ازوست زان زر که تو را نباشد آهن به ازوست دشمن که هنر دید به از پنجه دوست وآن دوست که عیب جوست …

دردا که زعمر مایهٔ سود نماند یک دوست کزو دلی بیاسود نماند در کیسهٔ ایّام بجُستیم بسی یا نقد وفا نبود یا بود نماند

بیماری دل نمی توان پنهان کرد وین درد به درمان نتوان آسان کرد گیرم که به وُسع خویش جهدی نکنم چون یار موافق نبود چه توان ک…

دست دل اگر به دامن یار زنیم در دیدهٔ دشمن به جفا خار زنیم دستی بزنیم و پای دل بگشاییم پا برداریم و دست بر کار زنیم

خوبان همه گردن نفرازند آخر یکباره چنین به بر نتازند آخر هر چند که دلفریب و دلبر باشند با خسته دلان نیز نسازند آخر

هنگام گل آمد به تماشا نرویم؟ یاران همه رفتند چرا ما نرویم؟ گل ارچه خوش است بی نگارم خوش نیست بی او نتوان رفت بیا تا نروی…

۲۸/۳۰