الباب السادس: فی ما هو جامع لشرایط العشق و المشاهَده و الحسن و الموافقه و ما یلیق بهذا الباب

از مجموعه اشعار اوحدالدین کرمانی در دیوان رباعیات

دسته‌بندی

۲۹۳

شعر

فهرست اشعار

گل گفت چو رخت ما به صحرا فکنند وز رنگ وجود بوی بر ما فکنند وانگه چو منی دیر به دست آمده را در شرط کرم هست که در پا فکنند

یاری که به وقت کار در کار آید وی را چو طلب کنی دل افگار آید این یار که بار تو کشد کم یابی گر بار کشی جمله جهان یار آید

ای دل همه آن بکن که رایت باشد جایی منشین که آن نه جایت باشد تا بتوانی رفیق درویش گزین کاو در همه عمر خاک پایت باشد

با هر بد و نیک وا نوازیم به طبع بر هیچ کسی سرنفرازیم به طبع کوته نظران نمی گذارند ارنه ما با همه شیوه ای بسازیم به طبع

چون آتش و آب بردباری نکنی کم زانک چو باد خاکساری نکنی از صحبت خلق برنشاید خوردن تا با بد و نیک سازگاری نکنی

چندت گویم گر سر مردم داری می باش دلا گر سر مردم داری تا کی جویی زمردمی بیزاری یکباره چرا زمردمی بیزاری

هرگه که تو با فرشته بین بنشینی چون او باشی گر آشنای دینی گیرم که فرشته را نبینی آخر آن کس که فرشته بیند او را بینی

آن کس که برای فقر بربست کمر در خویش بیاسود چو در آب شکر کس را چه بود ز درد آن مرد خبر هم درد دگر باشد و هم کاسه دگر

دوش این چشمم که دُرّ مکنون می ریخت تا صبحدمی از رگ جان خون می ریخت دُرّی که به سالها به جمع آمده بود دامن دامن زدیده بیر…

هر کاو رقمی زعقل بر دل بنگاشت یک لحظه زعمر خویش ضایع نگذاشت یا در طلب رضای یزدان کوشید یا راحت تن گزید و ساغر برداشت

۲۷/۳۰