قصاید
از مجموعه اشعار ناصرخسرو قبادیانی در دیوان اشعار
فهرست اشعار
قصیدهٔ شمارهٔ ۱۹۱
چند کنی جای چنین به گزین؟ چون نروی سوی سرائی جز این؟ چند نشینی تو؟ که رفتند پاک همره و یارانت، هلا برنشین چند کنی صحبت د…
قصیدهٔ شمارهٔ ۱۹۲
این گنبد پیروزهٔ بیروزن گردان چون است چو بستان گه و گاهی چو بیابان؟ من خانه نه دیدم نه شنیدم به جز این نیز یک نیمه بیاب…
قصیدهٔ شمارهٔ ۱۹۳
ای شده مفتون به قولهای فلاطون، حال جهان باز چون شده است دگرگون؟ پاره که کرد و به زعفران که فرو زد قرطهٔ گلبن به باغ و م…
قصیدهٔ شمارهٔ ۱۹۴
بنگر بدین رباط و بدین صعب کاروان تا چونکه سال و ماه دوانند هردُوان من مر تو را نمودم اگرچه ندیده بود با کاروان رباط کسی …
قصیدهٔ شمارهٔ ۱۹۵
بر جانور و نبات و ارکان سالار که کردت ای سخندان؟ وز خاک سیه برون که آورد این نعمت بیکران و الوان؟ خوانی است زمین پر ز …
قصیدهٔ شمارهٔ ۱۹۶
غریبی می چه خواهد یارب از من؟ که با من روز و شب بسته است دامن غریبی دوستی با من گرفتهاست مرا از دوستی گشتهاست دشمن ز د…
قصیدهٔ شمارهٔ ۱۹۷
از کین بتپرستان در هند و چین و ماچین پُردرد گشت جانت رخ زرد و روی پُرچین باید همیت ناگه یک تاختن بر ایشان تا زان سگان ب…
قصیدهٔ شمارهٔ ۱۹۸
مکر و حسد را ز دل آوار کن وین تن خفتهت را بیدار کن نفس جفا پیشهت ماری است بد قصد سوی کشتن این مار کن به آتش خرسندی یشک…
قصیدهٔ شمارهٔ ۱۹۹
ای افسر کوه و چرخ را جوشن خود تیره به روی و فعلِ تو روشن چون باد سحر تو را برانگیزد دیوی سیهی به لولو آبستن وانگه که تهی…
قصیدهٔ شمارهٔ ۲۰۰
چرخِ گردنده و اجرام و چهار ارکان کانِ جان است، چنین باشد جان را کان کانِ جان است که پرجانور است این چرخ گرچه خود نیست مر…