غزلیات
از مجموعه اشعار سیدای نسفی در دیوان اشعار
فهرست اشعار
شمارهٔ ۲۳۱
هر کس که زین محیط دم آب می خورد تا هست پیچ و تاب چو گرداب می خورد شب زنده دار منت ساقی نمی کشد تا صبح می ز ساغر مهتاب می…
شمارهٔ ۲۳۲
به دست سایلان آوازه احسان عصا گردد چراغ کاروان غارتگران را رهنما گردد تن ظالم چو داغ لاله در گرداب خون غلطد زمین بی مروت…
شمارهٔ ۲۳۳
ز سودای رخت همیان زر گل بر سرم ریزد ز شب تا صبح مشک سوده سنبل بر سرم ریزد مهیا کرده ام ای گل برای سوختن خود را شرار از ش…
شمارهٔ ۲۳۴
دست کوتاهم اگر منظور چشم او شود آستین من کمند گردن آهو شود خال او را عشقبازی های من داد امتیاز رنگ زردم ز عفر پیشانی هند…
شمارهٔ ۲۳۵
زلف با خال لبش تلقین ایمان میکند تا مسلمان نامسلمان را مسلمان میکند نفس سرکش ملک تن را میدهد آخر به باد حاکم ظالم دیا…
شمارهٔ ۲۳۶
شعله خوبانی که هر یک آفت پروانهاند پیش شمع روی او چون شمع ماتمخانهاند عشقبازان مو به مو دانند حال تیرهام سینهچاکان …
شمارهٔ ۲۳۷
در محبت طفل اشکم گوهر دل می شود چون مربی شد پدر فرزند قابل می شود می پرد قمری ز شادی قد قد از بالای سرو قامت او گر به سو…
شمارهٔ ۲۳۸
می شود هنگام پیری موی چون عنبر سفید این بیابان می شود زین برف سرتاسر سفید بس که شب تا روز می سوزم به یاد قد دوست استخوان…
شمارهٔ ۲۳۹
ز دل پروانه آهم به لب مأیوس می آید مرا بوی چراغ کشته زین فانوس می آید زده سیلی به روی نامه من دست اقبالش که قاصد با لب خ…
شمارهٔ ۲۴۰
به گلشن گل اگر از رنگ و بوی خود سخن سازد نسیم صبحدم سیلی زنان دور از چمن سازد نظر چون بر سراغش می رود دیگر نمی آید تماشا…