رباعیات
از مجموعه اشعار مولانا در دیوان شمس
فهرست اشعار
رباعی شمارهٔ ۳۹۱
گفتم که دلم آلت و انگاز منست مانند رباب دل همآواز منست خود ایندل من یار کسی دیگر بود من میگفتم مگر که همباز منست
رباعی شمارهٔ ۳۹۲
گفتند که شش جهت همه نور خداست فریاد ز حلق خاست کان نور کجاست بیگانه نظر کرد بهر سو چپ و راست گفتند دمی نظر بکن بیچپ و ر…
رباعی شمارهٔ ۳۹۳
گفتی چونی بنده چنانست که هست سودای تو بر سر است و سر بر سر دست میگردد آن چیز بگرد سر من نامش نتوان گفت ولیکن چه خوش است
رباعی شمارهٔ ۳۹۴
گفتی گشتم ملول و سودام گرفت تا شد دل از این کار و از این جام گرفت ترسم بروی جامه دران بازآئی کان گرگ درنده باز تنهام گرف…
رباعی شمارهٔ ۳۹۵
کم باد سَری که آن سَران را پا نیست وان دل که بجان غرقهٔ این سودا نیست گفتند در این میان نگنجد موئی من موی شدم از آن مرا …
رباعی شمارهٔ ۳۹۶
کوچک بودن بزرگ را کوچک نیست هم کودکی از کمال خیزد شک نیست گر زانکه پدر حدیث کودک گوید عاقل داند که آن پدر کودک نیست
رباعی شمارهٔ ۳۹۷
گویند بیا به باغ کانجا لاغ است نی زحمت نزهت و نه بانگ زاغ است اندر دل من رنگرز صباغست کاندر پر هر زاغ از او صد باغ است
رباعی شمارهٔ ۳۹۸
گویند که صاحب فنون عقل کل است مایه ده این چرخ نگون عقل کل است آن عقل که عقل داشت آن جزوی بود ور عقل ز عقل شد کنون عقل کل…
رباعی شمارهٔ ۳۹۹
گویند که عشق عاقبت تسکین است اول شور است و عاقبت تمکین است هر چند ز آسیا است سنگ زیرین این صورت بیقرار بالا بین است
رباعی شمارهٔ ۴۰۰
گویند مرا که این همه درد چراست وین نعره و آواز و رخ زرد چراست گویم که چنین مگو که اینکار خطاست رو روی مهش ببین و مشکل بر…