رباعیات

از مجموعه اشعار مشتاق اصفهانی در دیوان اشعار

دسته‌بندی

۲۲۲

شعر

دسته‌بندی‌های فرعی

پیوسته ذلیل آشنا و خویشم بیوفر نموده چرخ بیش از پیشم در دیده هیچ‌کس نیایم آخر نه عیب غنی نه هنر درویشم

از ناله مرغ بی‌پروبال دلم احوال من آشفته چو احوال دلم نالد دل من چنانکه غیر از دل تو سوزد دل هر که هست بر حال دلم

نه ساکن باغ و نه مقیم چمنم جغدم که خرابه‌ایست دایم وطنم هرگز بسرم کس نکند آمد و رفت بیکس‌تر ازین کسی مبادا که منم

من شیوه آن بهانه جو می‌دانم بی‌مهر و وفاست خوی او می‌دانم گفتی یابی به صبر وصلم هیهات من طالع خویش را نکو می‌دانم

ناگاه طلسم جسم را میشکنم این لوح تهی زاسم را میشکنم جاوید بقید تن نخواهم ماندن من عاقبت این طلسم را میشکنم

کو مرغ باین بی‌پروبالی که منم کس نیست باین شکسته حالی که منم ای گل بودت بلبل نالان بسیار اما نه باین ضعیف نالی که منم

زاهد توئی و فضائل کسب علوم در پرده دلت طالب این دنیی شوم هشدار که این دو جمع با هم نشوند یا زنگی زنگ باش یا رومی روم

با فقر ز دنیا نه عبث ساخته‌ایم وز کشور دولتش برون تاخته‌ایم کین سنگ غلط کرده ز گوهر در خاک برداشته‌ایم و باز انداخته‌ایم

پیدا چو گهر ز قطره آب شدیم وانگاه نهان چون در نایاب شدیم بودیم بخواب در شبستان عدم بیدار شدیم و باز در خواب شدیم

اکنون نه ز نخل عشق برخورداریم وز دیده برنگ شمع آتش باریم در کوره غم بسان آتش‌کاران ما سوخته و برشته این کاریم

۱۷/۲۳