رباعیات

از مجموعه اشعار مشتاق اصفهانی در دیوان اشعار

دسته‌بندی

۲۲۲

شعر

دسته‌بندی‌های فرعی

زاهد که بخون خوردن خلقست مدام باکش نبود نه از هلال و نه حرام این طرفه که باشد او مسلمان تمام ما سوختنی کشتنی از یک دو سه…

من عهد و وفات سست می‌دانستم در راه جفات چست می‌دانستم از تیغ فراق اینکه آخر خونم می‌ریختی از نخست می‌دانستم

پیمان تو کی درست می‌دانستم عهد تو همیشه سست می‌دانستم من سستی عهد تو مپندار کنون دانستم کز نخست می‌دانستم

دیریست جدا ز عالم لاهوتم زندانی این کالبد ناسوتم این پیکر خشک تخته‌بندم کرده است ایمرگ بیا که زنده در تابوتم

یک چند منت دوست گمان میکردم وز شوق فدایت دل و جان میکردم از تیغ جفا عاقبتم کشتی و کاش زآغاز ترا من امتحان میکردم

کی دور ز آستانه‌ات می‌گردم گر تیر زنی نشانه‌ات می‌گردم هر شام چو پروانه شمع فانوس تا صبح به گرد خانه‌ات می‌گردم

عمریست که مهر دلفروزی دارم در دل‌سوزی و طرفه‌سوزی دارم از خال سیاهی و خط مشکینی تاریک شبی و طرفه‌روزی دارم

از غم دل بی‌صبر و سکونی دارم آزرده‌تر از برون درونی دارم هرکس که خورد زخم نهان نگهی داند چه دل غرقه بخونی دارم

پیوسته تن خاک‌نشینی دارم در کوی غمت گل زمینی دارم امید اثر ز ناله‌ام هست که باز مینالم و ناله حزینی دارم

هر ناله که از غمت بلب می‌آرم زو آتش را بتاب و تب می‌آرم از روز جزا بمجرمان صعب‌تر است روزی که من از غمت بشب می‌آرم

۱۶/۲۳