رباعیات
از مجموعه اشعار میرداماد در دیوان اشراق
فهرست اشعار
شمارهٔ ۲۹۱
از جاهت صدرا گرفته باج از گردون داده ست به فضل تو خراج افلاطون در مسند تحقیق نیامد جون تو یک سر ز گریبان طبیعت بیرون
شمارهٔ ۲۹۲
چندانکه نمود بیش کوشش دل من از عشق بجز بلا نشد حاصل من این شعله که بهر من دل افروخته است روید چو گیاه بعد مرگ از گل من
شمارهٔ ۲۹۳
چون جزر اصم گوش طبیب دوران نه ناله ز خسته شنود نه افغان عطار قضا ز بهر بیمار هنر جز زهر حوادث ننهد در دکان
شمارهٔ ۲۹۴
در سینه چودوزخ آتشی کردم من چون باد سحر هنوز دم سردم من هرکس که شنید دردم از من بگریخت گفتی که مگر صورت آن دردم من
شمارهٔ ۲۹۵
شاها ز زمانه گم شد آسایش من انبار فلک مباش در مالش من خود ناصیه روان ارسطوی خرد آراست به داغ بیعت دانش من
شمارهٔ ۲۹۶
گر تیغ غمش ز جان کشد کینه من ای دل نخوری دریغ بر سینه من گو صیقل تیغ جان زدای غم دوست بزدای ز زنگ هستی آئینه من
شمارهٔ ۲۹۷
می آمد دی بسان اقبال شهان خندان چو لب بهار در خوزستان من از غم او چو پیر زاهد گریان او همچو شباب بر غم من خندان
شمارهٔ ۲۹۸
هر روز ز بهر دل بیحاصل من آتش خیزد همی ز آب و گل من در خاطرم ار خیال جنت گذرد دوزخ شود آن خیال اندر دل من
شمارهٔ ۲۹۹
یک چند دلافرامش از دنیا کن اندیشه ز حال خسرو و کسرا کن تا چند ازین قفس به آن یک رفتن یکباره سفر به عالم بالا کن
شمارهٔ ۳۰۰
یارب که بکوی خویش پابستم کن وز باده جام نیستی هستم کن دلگیرم ازین نهاد افسرده خویش یک جرعه می عشق ده و مستم کن