رباعیات
از مجموعه اشعار مسعود سعد سلمان در دیوان اشعار
فهرست اشعار
شمارهٔ ۳۵۱
آنی که ز فالها همه فال تو به هر سال تو در عمر ز هر سال تو به زان مال که داشتم مرا مال تو به از مال مرا قبول و اقبال تو ب…
شمارهٔ ۳۵۲
از هر جنسم چو شاه بگشادی راه از بخت مرا فزون شدی رتبت و جاه هر بار چو زر آمدم از دولت شاه این بار چو گوهر آیم انشائالله
شمارهٔ ۳۵۳
چندان داری ز حسن و خوبی مایه کز حور بهشت برتری صد پایه پیرایه چرا بنددت ای مه دایه نورست مه دو هفته را پیرایه
شمارهٔ ۳۵۴
هر چند که بر کوهم در شب ز اندوه گریان باشم تا به گه بانگ خروه همقامت تو چو سرو بینم بر کوه هرگز نشوم ز دیدن کوه ستوه
شمارهٔ ۳۵۵
آمد بر من به چشمکان خواب زده سر تا به قدم به عنبر ناب زده همچون دل من دو زلف را تاب زده رخ چون گل نو شکفته بر آب زده
شمارهٔ ۳۵۶
چون دولت تو جهان جوانست ای شاه پس دولت تو مگر جهانست ای شاه بزم تو به حسن بوستانست ای شاه گویی ز شکوفه زآسمانست ای شاه
شمارهٔ ۳۵۷
این خوشرویان که ایستادند همه از مادر حسن دوش زادند همه بزم تو شها چشم نهادند همه در بندگی تو دست دادند همه
شمارهٔ ۳۵۸
امروز منم چو ماری اندر سله ای ز آوازه من در این جهان ولوله ای بر من هر موی اگر شود سلسله ای از چرخ فلک نکرد خواهم گله ای
شمارهٔ ۳۵۹
دانم که وفا ز دل برانداخته ای با آنکه مرا عدوست در ساخته ای دل را ز وفا چرا بپرداخته ای مانا که مرا تمام نشناخته ای
شمارهٔ ۳۶۰
ای ابر ز بحر تا هوایی شده ای گویی که کف حاتم طایی شده ای نه نه که کف دست علایی شده ای زان مایه رحمت خدایی شده ای