رباعیات
از مجموعه اشعار مسعود سعد سلمان در دیوان اشعار
فهرست اشعار
شمارهٔ ۲۷۱
شه پندارد که ما خردمندانیم یا قلعه گشایان و عدو بندانیم نه نه شاها که ما همه زندانیم نرد فلک و آبکش زندانیم
شمارهٔ ۲۷۲
در آرزوی بوی گل نوروزم در حسرت آن نگار عالم سوزم از شمع سه گونه کار می آموزم می گریم و می گدازم و می سوزم
شمارهٔ ۲۷۳
لرزان ز بلا چو برگ داند یارم وآنگاه همی به برگ خواند کارم اشگی که همه تگرگ راند بارم عمری که همی به مرگ ماند دارم
شمارهٔ ۲۷۴
تا روز همه شب از هوس بیدارم تا شب همه روز در غم و تیمارم یارب تو نکو کن که تبه شد کارم دانم که کنی اگر چه بد کردارم
شمارهٔ ۲۷۵
بر دیده خیال دوست بنگاشتهام دیدار بر آن خیال بگماشتهام هر مرحلهای که رخت برداشتهام صد حوض ز آب دیده بگذاشتهام
شمارهٔ ۲۷۶
امروز در این حبس من آن ممتحنم کز خواری کس گوش ندارد سخنم در چندین سنگها در این که که منم از بی سنگی گوز به دندان شکنم
شمارهٔ ۲۷۷
از دل بدم آتشی برانگیختهام وز دیده به جای آب خون ریختهام با عشق تو جان و دل درآمیختهام نتوان جستن که محکم آویختهام
شمارهٔ ۲۷۸
عمری بدو کف دو رخ نگارا خستم نومیدی جان به درد دل در بستم اکنون ز نشاط وصل تو برجستم از پای درافتم ار نگیری دستم
شمارهٔ ۲۷۹
گفتی خبرت کنم کسی بفرستم با دل گفتم ز انده دل رستم من دل همه بر وعده خوبت بستم شادم کن اگر سزای شادی هستم
شمارهٔ ۲۸۰
آن مرد که در سخن جهانیست منم آن گوهر قیمتی که کانیست منم آن تن که سرشته از روانیست منم آن گو که سرا پای زبانیست منم