رباعیات «نسخهٔ دوم»

از مجموعه اشعار مهستی گنجوی در دیوان اشعار

دسته‌بندی

۱۶۹

شعر

فهرست اشعار

ای شمع رخت را دل من پروانه وی لطف ترا به هیچ کس پروا، نه مستوفی عشقت به قلم خواهد داد از خط لبت به عارضت پروانه

گفتم که مرا از نظر انداخته‌ای گفتا که به مهر دگران ساخته‌ای گفتم که ترا شناختم بی مهری گفتا که مرا هنوز نشناخته‌ای

آن زلف نگر سر به سمن آورده بر گرد سمن مشک ختن آورده گویند خطی است آنکه گرد رخ اوست خطیست ولی به خون من آورده

ای در طلب تو عمر من فرسوده نابوده شده با تو دمی تا بوده بر سفره انتظار خون جگرم شد از پی حلوای لبت پالوده

مستش دیدم، گرفته راه خانه خلقی با او، ز خویش و از بیگانه خود را به ستم برو زدم مستانه ز آنگونه که با شمع کند پروانه

ای کرده جفا و جور آئین، بحلی وآورده به جای مهرِ من کین، بحلی در بندگی‌اَت هرچه بگویم خجلم وز هر چه کنی زین دل مسکین، بحل…

گه خصم شوی مرا و گه یار آئی روزی به هزار گونه در کار آئی ای دوست نترسی که به خون دل من روزی به چنین شبی گرفتار آیی؟

هر چند چو خاکِ راه خوارم گیری خاک توام، ارچه خاکسارم گیری در بحر غمم ز اشک شاید که به لطف نزدیک لب آئی، به کنارم گیری

هرگز کامم ز خفت و خوابم ندهی شب با تو سخن کنم جوابم ندهی من تشنه لب و تو خضر وقتم گوئی از بهر خدا چه شد که آبم ندهی

چون در دلت آن بود که گیری یاری برگردی ازین دل شده بی آزاری چون روز وداع بود بایستی گفت تا سیرترت دیده بدیدی باری

۱۵/۱۷