ابیات پراکنده در لغت نامه اسدی و مجمع الفرس سروری و فرهنگ جهانگیری و رشیدی
از مجموعه اشعار لبیبی
۰
دستهبندی
۱۱۱
شعر
فهرست اشعار
شمارهٔ ۷۱ - به شاهد لغت کوک، بمعنی نوعی تره یا کاهو
از زبان باشد بر مردم دانی گاه آب دهی و گاه می آری کوک
۷۱
شمارهٔ ۷۲ - به شاهد لغت لوچ، احول، دوبین
آن تویی کور و تویی لوچ و تویی کوچ بلوچ وان تویی گول و تویی دول و تویی بابت لنگ
۷۲
شمارهٔ ۷۳ - به شاهد لغت بستر آهنگ، به معنی لحاف یا آنچه بر روی لحاف و نهالی پوشند که گرد بر آن ننشیند
خوشا حال لحاف و بستر آهنگ که میگیرند هر شب در برت تنگ
۷۳
شمارهٔ ۷۴ - به شاهد لغت ملنگ، به معنی بیهوش
ز جا جست چون آتشی بیدرنگ دل از باده عشق مست و ملنگ
۷۴
شمارهٔ ۷۵ - به شاهد لغت ماژ، بمعنی عشرت و سور کردن
درین محنت سرای شادی و غم که گاهی ماژ باشد گاه ماتم
۷۵
شمارهٔ ۷۶ - به شاهد لغت گولانج، بمعنی حلوایی که لابرلا نیز گویند
گولانج و گوشت و گرده و گوز آب و گادنی گرمابه و گل و گل و گنجینه و گلیم
۷۶
شمارهٔ ۷۷ - به شاهد لغت وارون، بمعنی نحس
ندانم بخت را با من چه کین است به که نالم به که زین بخت وارون
۷۷
شمارهٔ ۷۸ - به شاهد لغت داشن، بمعنی عطا، داشاد
چکنم که سفیه را به نکوی نتوان نرم کردن از داشن
۷۸
شمارهٔ ۷۹ - به شاهد لغت غرواشه، به معنی لیف جولاهه
چو غرواشه ریشی به سرخی و چندان که صد لیف از ده یکش بست بتوان
۷۹
شمارهٔ ۸۰ - به شاهد لغت بنشاختن، بمعنی بنشاندن
چو باز آمد از حمله و تاختن بفرمودش از پای بنشاختن
۸۰
۸/۱۲