ابیات پراکنده در لغت نامه اسدی و مجمع الفرس سروری و فرهنگ جهانگیری و رشیدی
از مجموعه اشعار لبیبی
فهرست اشعار
شمارهٔ ۶۱ - به شاهد لغت ناژ، به معنی درختی مانند سرو
ایا ز بیم زبانم نَژَند گشته و هاژ کجا شد آن همه دعوی کجا شد آن همه ژاژ ز . . . گیرد . . . تو فروزیب همی چو بوستان که فرو…
شمارهٔ ۶۲ - به شاهد لغت ورس، بمعنی چوبی که در بینی اشتر کنند
ایا کرده در بینیت حرص ورس ز ایزد نیایدت یک ذره ترس
شمارهٔ ۶۳ - به شاهد لغت آس، به معنی آنچه خرد شود در زیر سنگ آسیا
دوستا جای بین و مرد شناس شد نخواهم به آسیای تو آس
شمارهٔ ۶۴ - به شاهد لغت خرانبار، بمعنی آن که جماعتی در کاری جمع شوند و . . .
یکی مؤاجر بیشرم و ناخوشی که ترا هزار بار خرانبار بیش کرد عسس
شمارهٔ ۶۵ - به شاهد لغت غلغلیج، بمعنی دغدغه یعنی آنکه پهلوی کسی را یا زیر کش بر انگشت بکاوی و بجنبانی تا بخندد
چو بینی آن خر بدبخت را ملامت نیست که بر سکیزد چون من فرو سپوزم بیش چنان بدانم من جای غلغلیجگهش کجا بمالش اول فتد بخنده خ…
شمارهٔ ۶۶ - به شاهد لغت خشکانج، بمعنی خشک اندام
تو چنین فربه و آکنده چرایی پدرت هندویی بود یکی لاغر و خشکانج و نحیف
شمارهٔ ۶۷ - به شاهد لغت فرغیش، به معنی آن موی که از زیر پوستین سر فرو آورده بود و جامه ریمناک دریده دامن را نیز گویند
ز خشم دندان بگذارد بر . . . خواهر همی کشید چو درویش دامن فرغیش
شمارهٔ ۶۸ - به شاهد لغت سکج، به معنی مویز
همچو انگور آبدار بدی نون شدی چون سکج ز پیری خشک
شمارهٔ ۶۹ - به شاهد لغت پک، بمعنی چغز ( قورباغه)
ای همچو یک پلید و چنو دیده ها برون مانند آنکسی که مرا ورا کنی خبک تا کی همی درآیی و گردم همی دوی حقا که کمتری و فژاگن تر…
شمارهٔ ۷۰ - به شاهد لغت چکوک بمعنی چکاوک
چون ماهی شیم کی خورد غوطه چغوک کی دارد جغد خیره سر لحن چکوک