غزلیات
از مجموعه اشعار جویای تبریزی در دیوان اشعار
فهرست اشعار
شمارهٔ ۹۵۱
چو رو از برقع آن رشک قمر می آورد بیرون به چشم مردمک چون مور پر می آورد بیرون عجب نبود نگاهم آب و رنگ آه اگر دارد سرشک آس…
شمارهٔ ۹۵۲
آشفته زلف را ز صبا می‌کنی، مکن! ما را اسیر دام بلا می‌کنی، مکن! بر شیشه پاره پای هوس می‌نهی، منه قصد دل شکستهٔ ما می‌کن…
شمارهٔ ۹۵۳
بی سخن نیست ترا یک سر مو بیش دهن مو شکاف است زبان تو چو آیی به سخن همچو فانوس ز بس صافی جوهر بدنت یک بغل نور نماید به ته…
شمارهٔ ۹۵۴
کی کمال مرد بدخو بر کسی گردد عیان گشته در دیوار پشت چین پیشانی نهان بسکه از بیم تو دزدیم نفس در جیب دل می چکد از مد آهم …
شمارهٔ ۹۵۵
چون شمیم غنچه آیی گر ز قید دل برون سیر عالم می کنی نارفته از منزل برون نام رسوایم نگین را چون به خاطر بگذرد سینه را چندا…
شمارهٔ ۹۵۶
خضر نتوانست نرد عشق آسان باختن باید اول در قمار عاشقی جان باختن دل به یادش ده که در نرد مروت خوشنماست دیده و دانسته بازی…
شمارهٔ ۹۵۷
ز پهلوی ریاضت کسب انوار سعادت کن دلت را از گداز تن حباب بحر رحمت کن دل ز افسردگیها مرده ام را جانی از نو بخش به شکر خند …
شمارهٔ ۹۵۸
پنهان تراست ساعد سیمین در آستین یا جا گرفته دستهٔ نسرین در آستین در هجر نوگلی ست دو منقار عندلیب ما را هزار نالهٔ رنگین …
شمارهٔ ۹۵۹
ز خویشتن نفسی گر نهی قدم بیرون همان بود که بتی آری از حرم بیرون ز جسم خاکی من خون دل تراوش کرد بلی سفال دهد تا پر است نم…
شمارهٔ ۹۶۰
کرده تا از گرمی خویت حکایت سر زبان شعله می رقصد بهرنگ شمع بزمم بر زبان جلوهٔ توحید را هر ملتی آیینه است شاهد معنی نماید …