غزلیات
از مجموعه اشعار جویای تبریزی در دیوان اشعار
فهرست اشعار
شمارهٔ ۸۷۱
از غرور توبه غرق معصیت تا گردنم تر شد از اشک پشیمانی همانا دامنم سر ز بار منت احسان نیارم راست کرد لطف یاران طوق سنگینی …
شمارهٔ ۸۷۲
من که از جوش تجلی رشک نخل ایمنم پرتو شمع است چون فانوس گرد دامنم نیست دمسازی ترا مانند من ای عندلیب یا تویی هنگامه رنگین…
شمارهٔ ۸۷۳
افروخت تا ز باده عذار سمن برم حسنش می دو آتشه ریزد به ساغرم چشمم ز فیض آتش دل گشت گریه خیز دریا به جوش آمده از تاب گوهرم…
شمارهٔ ۸۷۴
مستیش افزود تا بشکست مینای دلم جام عیشش پر بود از ریختن های دلم غنچه سان گر واشکافی جز زبان شکوه نیست زان تغافلهای دل خو…
شمارهٔ ۸۷۵
اگر حرفی ز سوز آتش عشقش بیان کردم به رنگ شمع محفل خویش را صرف زبان کردم فغانم از گداز آتش غم اشک حسرت شد بحمدالله که درس…
شمارهٔ ۸۷۶
افروختهٔ عشقم و پروانهٔ خویشم مجنون تو لیلی وش و دیوانهٔ خویشم از روز سیه اهل هنر شکوه ندارد یاقوت صفت شمع طربخانهٔ خویش…
شمارهٔ ۸۷۷
ز شوق آنکه به گوشت رسیده آوازم به بال ناله بود چون سپند پروازم مرا کباب دل از روی گرم می سوزد اسیر خوی توام سایه پرور نا…
شمارهٔ ۸۷۸
در حریم وصل از دلدار دور افتاده ام مستم از کیفیت سرشار دور افتاده ام معنی بیگانه با دل آشناتر می شود در بر یارم اگر از ی…
شمارهٔ ۸۷۹
نیست تنها بیرخت دشمن گریبان نالهام رخنه اندازد جرسآسا به دامان نالهام همره من گر شوی در گلستان جوش گل است غنچه را از…
شمارهٔ ۸۸۰
در کدورت خون شدم از خویش شادان آمدم جسم رفتم در غم او از خود و جان آمدم همچو آب جو که در گل می نماید خویش را گرچه گشتم پ…