غزلیات
از مجموعه اشعار جویای تبریزی در دیوان اشعار
فهرست اشعار
شمارهٔ ۵۳۱
پا ز سر در ره شوقش چو شرر باید کرد خردهٔ جان به کف از خویش سفر باید کرد این شکرخند کز ابنای زمان می بینی لب خمیازهٔ شیر …
شمارهٔ ۵۳۲
تا قامتش به سیر چمن شد ز جا بلند از برگ نخل را شده دست دعا بلند ای چرخ کامرانی جاوید از آن تست از بس فتاده ایم نشد آه ما…
شمارهٔ ۵۳۳
ترک دنیا باعث نیکویی حال تو شد همچو موج افشاندن دستی پر و بال تو شد ریخت گرد خط به گرد عارضت زان کز حیا گردش رنگ آسیای د…
شمارهٔ ۵۳۴
زلف مشکین تو سرمایهٔ سودا باشد شور مجنون ز همین سلسله برپا باشد کی چو مجنون شود از دشت نوردی رسوا هر کرا پردهٔ دل دامن ص…
شمارهٔ ۵۳۵
به معشوقی سزاوار است حسنی گو ادا دارد وگرنه هر گلی کز خاک میروید صفا دارد شکست نفس از فیض کمال نفس میباشد ز غلتانی در …
شمارهٔ ۵۳۶
آنانکه رو به خلوت آن دلربا کنند باید که خویش را ز خود اول جدا کنند دل را به ناز چاشته خوار جفا کنند تا رفته رفته اش به ب…
شمارهٔ ۵۳۷
ماه من از بام قصر امروز چون سر برکشید آفتاب از صبحدم سر در ته چادر کشید می رود بیرون ز آغوشش تن از جوش صفا همچو ماه چارد…
شمارهٔ ۵۳۸
گر صبا با نکهت زلفش سوی هامون شود نافهٔ آهو چو داغ لاله غرق خون شود هر که مجنون می تواند بود در فصل بهار بوالعجب دیوانه …
شمارهٔ ۵۳۹
به دام عشق هر آن دل که مبتلا گردد نواله ایست که در کام اژدها گردد بسان گرد یتیمی به جبههٔ گوهر کدورت ار گذرد در دلم صفا …
شمارهٔ ۵۴۰
از رفتنت خوشی ز چمن دور می شود هر غنچهٔ گلی دل رنجور می شود از بی دماغی ام سر گلگشت باغ نیست کآنجا ز شور خندهٔ گل شور می…