غزلیات
از مجموعه اشعار جویای تبریزی در دیوان اشعار
فهرست اشعار
شمارهٔ ۴۰۱
بیشتر سرگشتگی زین چرخ پرفن می‌کشد هرکه چون گرداب پای خود به دامن می‌کشد در تمنای تماشای تو چشم داغ دل از شکاف سینه همچون…
شمارهٔ ۴۰۲
شب که در صحن چمن آن مست مل خوابیده بود در ته یک پیرهن با بوی گل خوابیده بود هر که با قد دو تا دست از سیه کاری نداشت آه ا…
شمارهٔ ۴۰۳
دل وارسته را پروای سیم و زر نمی‌باشد چو رنگ از رخ پرد محتاج بال و پر نمی‌باشد غزالان سر به صحرا دادهٔ رشکند در دورش ز هم…
شمارهٔ ۴۰۴
شکوه عشق به پا سقف آسمان دارد به سرو آه من این قمری آشیان دارد تنی چو شمع بود در حساب سوختگان که مهر داغ به طومار استخوا…
شمارهٔ ۴۰۵
چو شوخ چشمی خود را ز روی آینه دید از آن فرنگ حیا لاله لاله رنگ چید میان چاه زنخدان او نشان یابد کسیکه پای دلش در ره هوس …
شمارهٔ ۴۰۶
شور آمد آمد صد مدعا گردد بلند در دل شب چون زلب نام خدا گردد بلند قمری مستی ست پنداری به پرواز آمده چون کف خاکستر ما بر ه…
شمارهٔ ۴۰۷
توصیف تو از بشر نیاید در کسوت گفت در نیاید بی معنی عشق همچو تصویر از عالم رنگ برنیاید معنی حقیقت از بزرگی در قالب لفظ در…
شمارهٔ ۴۰۸
جگر در تشنگی جان‌بخشیی کز آب می‌بیند دل افسردهٔ ما از شراب ناب می‌بیند ز بس در گرم سیر آرزو لب تشنهٔ وصل است دلم شد آب و…
شمارهٔ ۴۰۹
نجابت هر که با دولت چو خورشید برین دارد اگر بر آسمان رفته است چشمی بر زمین دارد زسودای تو بر لب هر که آه آتشین دارد به ر…
شمارهٔ ۴۱۰
چو دست جرأتش طرح شکار شیر می‌ریزد گداز اشک خون ز دیدهٔ نخچیر می‌ریزد چنان گرد کدورت دور ازو در سینه جا دارد که آهم بر زم…