غزلیات
از مجموعه اشعار جویای تبریزی در دیوان اشعار
فهرست اشعار
شمارهٔ ۴۱۱
لبت از خود شراب می طلبد دلم از خود کباب می طلبد از می لاله گون لبی ترکن باغ حسن تو آب می طلبد هر که از شوخی تو آگاه است …
شمارهٔ ۴۱۲
چون مصور صورت آن جان جانان می‌کشد دست از صورت نگاری می‌کشد جان می‌کشد قید تن جان مجرد بهر جانان می‌کشد یوسف ما را محبت س…
شمارهٔ ۴۱۳
بس که از حیرت به جا در اول رفتار ماند می توان رنگ از رخم چون گرد از دامن فشاند ساقی امشب کوتهی در دادن پیمانه کرد ورنه ا…
شمارهٔ ۴۱۴
کسیکه رفتن ازین نشئه در نظر دارد به قدر طول سفر زاد راه بردارد فریب خوردهٔ دولت قرین آفتهاست زموج آب گهر کشتیش خطر دارد …
شمارهٔ ۴۱۵
خون جگر زهر بن مو بی تو سر شود هر موی بر تنم زغمت نیشتر شود بویش نشان زگرد رهی می دهد مرا ترسم ز سیر گل غم دل بیشتر شود …
شمارهٔ ۴۱۶
مشو دل تنگ چون از عارضش خط سر برون آرد که این آیینه حسن دیگر از جوهر برون آرد به شوق آن گل رخسار از بلبل عجب نبود به رنگ…
شمارهٔ ۴۱۷
مهر را آن حسن سرکش گرم بیتابی کند خون به دل یاقوت را آن لعل عنابی کند آنقدر بر خویش می پیچم به یاد طره ای کز دلم تا دیده…
شمارهٔ ۴۱۸
عبث دل از غم آن شوخ کافرکیش می‌پیچد که گردد عقده محکم هر قدر بر خویش می‌پیچد نپردازد به خود با آنکه از آشفتگی زلفش ندانم…
شمارهٔ ۴۱۹
با رقیبان مکن الفت به محبت سوگند منگر جانب اغیار به الفت سوگند مستم و جور و جفا با دل ازین بیش مکن به ترحم به مدارا به م…
شمارهٔ ۴۲۰
چنان ز نکهت زلفش هوا معطر شد که از نفس رگ جانم فتیله عنبر شد مراد مرد ترقی است در مراتب عشق اگر نه به شد داغ دل تو بهتر …