غزلیات
از مجموعه اشعار جویای تبریزی در دیوان اشعار
فهرست اشعار
شمارهٔ ۳۸۱
تا تو رفتی کار صبرم با جنون افتاده است داغ دل چون لاله در گرداب خون افتاده است
شمارهٔ ۳۸۲
از شعاع روی او آفتاب درتاب است پیش مهر رخسارش ماه کرم شب تاب است کی به دولت دنیا می رسد زخامی ها تاب گوهری نبود رشته را …
شمارهٔ ۳۸۳
آنکه کوه درد را بر آه بی بنیاد بست از نفس مشت غبار جسم را برباد بست می تواند نالهٔ دل را به گوش او رساند درد را از رشتهٔ…
شمارهٔ ۳۸۴
همچو گلبن غرق خون شد سرو آهم بیرخت چون رگ بسمل تپد تار نگاهم بیرخت میچکد خونم ز دل چون میروم از خویشتن میتوان چیدن …
شمارهٔ ۳۸۵
نونهال من بسی از شاخ گل رعناتر است سرو من بسیار از شمشاد خوش بالاتر است هست خوبان را دورنگی در خور حسن و جمال از گل رعنا…
شمارهٔ ۳۸۶
مرا خون دل از دست جانانه ای است که هر نقش پایش پریخانه ای است
شمارهٔ ۳۸۷
نبود دلی که در طلب اعتبار نیست آسودگی گل چمن روزگار نیست از فیض داغ عشق که گل گل شکفته است دل را امید و بیم خزان و بهار …
شمارهٔ ۳۸۸
در عشق فتح باب دل از اضطراب هاست انگشت موج عقده گشای حباب هاست خلوت نشین دیدهٔ من تا شدی بناز از پردهٔ خیال برویت نقاب ه…
شمارهٔ ۳۸۹
ای خودآرا ترسم از پهلوی دلآزاریت دود برخیزد چو شمع از طرهٔ زرتاریت همچو آن چشمی که مژگان باز در دیدن کند برتنم بگسیخت تا…
شمارهٔ ۳۹۰
با تو در پیری دلم جویای الفت گشته است تا قدم خم گشت قلاب محبت گشته است آب و رنگ حسنش از جوش نیاز عاشق است بر گل آن رو سر…