غزلیّات
از مجموعه اشعار جلال عضد در دیوان اشعار
فهرست اشعار
شمارهٔ ۲۶۱
آیم که رُخت بینم و دیدن نگذاری آواز خوشت نیز شنیدن نگذاری دانم که دلم گشت در آن زلف سیه گم لیکن چه کنم چون طلبیدن نگذاری…
شمارهٔ ۲۶۲
بکوش تا دل آزرده ای به دست آری که اهل دل نپسندند مردم آزاری چه سود عهده عهدی که می کنی با من تو عهد می کنی امّا به جا نم…
شمارهٔ ۲۶۳
صبحدم می گفت نالان بلبلی بر شاخساری: گل بخواهد رفت تا دیگر که بیند نوبهاری هر که را روزی صفایی رو نماید در زمانه روزگارش…
شمارهٔ ۲۶۴
چنین کرشمه کنان گر به شهر برگذری هزار دل بربایی هزار جان ببری مرا دلی ست پرآتش و زان همی ترسم که دامن تو بسوزد چو در دلم…
شمارهٔ ۲۶۵
من صورتی چنین نشنیدم به دلبری یا رب چه گویمت که چه پاکیزه منظری سایه ز ما دریغ مدار، ای که می کند در باغ حسن قدّ بلندت ص…
شمارهٔ ۲۶۶
ای برگ گل سوری! از خار مکن دوری از خار مکن دوری، ای برگ گل سوری! آن را که تو منظوری در چشم جهان ناید در چشم جهان ناید آن…
شمارهٔ ۲۶۷
بزن تیغ و مکن تندی و تیزی حلالت باد اگر خونم بریزی چرا چون دور بر من می کنی جور چرا چون بخت با من می ستیزی چه شد کز مهرب…
شمارهٔ ۲۶۸
بده ساقی شراب لایزالی به دست عاشقان لاابالی تموّج فی السّفینَه بَحرُ خَمر کاَنَّ الشّمس فی جَوف الهلالِ مبادا چشم ما بی …
شمارهٔ ۲۶۹
ای چشم و دهان تو به هم خواب و خیالی روی تو و ابروی تو بدری و هلالی آن زلف تو بر روی تو دیوی ست پریزاد یا نی که به هم بر …
شمارهٔ ۲۷۰
خیز که شب رفت و صبح کرد تجلّی بزم برآرای همچو جنّت اعلی روضه مینو ست یا مدینه شیراز نکهت خلد است یا هوای مصلّی باغ سبق ب…