رباعیات

از مجموعه اشعار جهان ملک خاتون در دیوان اشعار

دسته‌بندی

۳۵۶

شعر

فهرست اشعار

ای نام تو بر زبان جانم جاری همراه تواَم به خواب و در بیداری تا بنده بیچاره خود را آخر محروم ز لطف خویشتن مگذاری

تا چند مرا بی سر و سامان داری چون زلف خودم حال پریشان داری چون مشکل ما پیش تو سخت آسانست زان روی بتا درد من آسان داری

محروم مگر از کرمم نگذاری زین بیش به دریای غمم نگذاری چون غیر در تو نیستم ملجایی امید چنان که ضایعم نگذاری

هر روز به شیوه‌ای و لطفی دگری چندان که نظر می‌کنمت خوبتری گفتم که به قاضی برمت تا دل خویش بستانم و ترسم دل قاضی ببری

یارب تو گشا بر من بیچاره دری از لطف مکن مرا اسیر دگری سر بر سر آستان شوقت دارم آری چه کنم چو نیستم غیر سری

گویند که دوش شحنگان تتری دزدی بگرفتند به صد حیله‌گری و امروز به آویختنش می‌بردند می‌گفت رها کن که گریبان بدری

بیچاره دل از فلک جفا بُرده بسی جز لطف تواَم در دو جهان نیست کسی من منتظرم نشسته بر راه امید فریاد رسم که نیست فریادرسی

سرگردانم چو گوی در دست کسی کز وی نتوانم که شکیبم نفسی برخیز و بیا که طاقت هجر نماند بشتاب که انتظار بردیم بسی

یاد تو ز دل دور نباشد نفسی غیر از سر کوی تو ندارم هوسی مستغرق بحر غصّه گشتم یارب فریاد رسم که نیست فریادرسی

افتاده مرا با سر زلفت هوسی با دل نبود عقل مرا دسترسی سرّ غم تو نهفته در سینه شدم واقف نبود جز دل من هیچکسی

۳۳/۳۶