رباعیات

از مجموعه اشعار جهان ملک خاتون در دیوان اشعار

دسته‌بندی

۳۵۶

شعر

فهرست اشعار

جانا به کمال حسن مغرور مشو وز راه وفا و مردمی دور مشو ای دل چو طبیب ما ندارد رحمی از درد فراق دوست رنجور مشو

از عمر عزیز حاصلم چیست بگو غمخوار مرا در این جهان کیست بگو نه روز و نه روزگار و نه خان و نه مان تا چند بدین نوع توان زیس…

یا هو یا هو یا الهی هو هو جز درگه تو ره نبرم یا من هو فریاد رسم که نیست کس در دو جهان کس به نکند درد مرا الاّ هو

با عید وصال خویش آخر باز آی مردم ز خیال دوست آخر باز آی اندر رمضان ز هجر تا کی باشم فرخنده هلال عید آخر باز آی

روزی دو سه شد که بنده ننواخته‌ای واندیشه به ذکر ما نپرداخته‌ای زان می‌ترسم که دشمنان اندیشند کز چشم عنایتم بینداخته‌ای

چون شمع منم سوخته ساخته‌ای خود را ز هوا در آتش انداخته‌ای فرهاد صفت زان لب شیرین محروم جان را به فریب چشم درباخته‌ای

چون شمع منم سوخته ساخته‌ای ویرانهٔ دل را به تو پرداخته‌ای گویند که پروانه کند جانبازی من شمعم و در غم تو سر باخته‌ای

شمع رخ خود در دلم افروخته‌ای چون شمع سراپای دلم سوخته‌ای بی روی دل افروز خود ای جان و جهان چشمم ز جمال عالمی دوخته‌ای

در خاک درت آب رخم ریخته‌ای وز حلقه زلفت دلم آویخته‌ای درد دل من ز لعل جان پرور تست زان روی تو گل با شکر آمیخته‌ای

دلدار نمی‌دهد مرا کام شبی دلشاد نگشتم از دلارام شبی چون بر درت آیم و درم نگشایی شاید که بیایم از در بام شبی

۳۲/۳۶