رباعیات

از مجموعه اشعار جهان ملک خاتون در دیوان اشعار

دسته‌بندی

۳۵۶

شعر

فهرست اشعار

دل چند کشد به عشق سرگردانی بازآر دل خسته‌ام ار بتوانی ای دیده تو خون دل ما می‌یزی دل را چه گناهست تو خود می‌دانی

ای داده مرا به عشق سرگردانی تا چند ز ما به عشوه سر گردانی سرگردان شد دلم به سر، گردان شد تا از چه گرفت این همه سرگردانی

تا چند دلا ناله و فریاد کنی بر جان من شکسته بیداد کنی عمرم به غم فراق بگذشت چو باد جانا چه شود گرم دمی شاد کنی

تا چند دلم را به غمی رام کنی در سلسله زلف تو در دام کنی در چین سر زلف تو گوش امید تا چند چو روزه‌دار بر شام کنی

ای دوست چه شد چه شد که یادم نکنی یک لحظه به وصل خویش شادم نکنی مقصود من از جهان وصال تو بوَد آخر ز چه رو دمی مرادم نکنی

دارم به امید یار خندان دهنی چون گل ز نسیم صبح در انجمنی تو سرو چمانی و کجا در نظرت ای نور دو دیدهٔ من آید چو منی

ای مایه درمان نفسی ننشینی تا صورت حال دردمندی بینی گر من به تو فرهاد صفت شیفته‌ام عیبم مکن ای جان که تو بس شیرینی

آمد به مشامم از سر زلف تو بوی افکند دل مرا دگر در تک و پوی از بس که به چوگان جفا زد ما را سرگشته از آن کرد چنانم چون گوی

تا چند به کوی دوست سرگشته شوی در سوزن جور دلبران رشته شوی بیچاره دل خسته از آن می‌ترسم ناگه به سر خاک جفا کشته شوی

ای دل تو به او تا نرسی هیچ مگوی با کس غم دل اگر کسی هیچ مگوی از صبر مراد بخت حاصل گردد خواهی که به کام دل رسی هیچ مگوی

۳۵/۳۶