رباعیات

از مجموعه اشعار جهان ملک خاتون در دیوان اشعار

دسته‌بندی

۳۵۶

شعر

فهرست اشعار

تا چند ز هجر تو زبون بنشینم در دیده خود میان خون بنشینم در آینه بین جمال و انصاف بده بی روی تو ای نگار چون بنشینم

تا دیده شد از شب وصالت محروم وز حسن جمال با کمالت محروم المنة لله که به هر درد فراق چشمم نشد از خیل خیالت محروم

ما دیده به زلف سرکشت دربستیم وز نرگس مخمور تو دایم مستیم در پای تو افتاده چو گیسوی توئیم واندر طلبت نهاده جان در دستیم

از رنگ رخ تو گل به رنگ آوردیم وز قد تو سرو را به تنگ آوردیم از بس که دریدیم گریبان فراق تا دامن وصل تو به چنگ آوردیم

دایم به خم زلف بتان در بندیم تا چند دل و دیده به ایشان بندیم از دست شب فراقت ای دیده من ما باز سپر به روی آب افکندیم

ما داد دل دوست ازین پس ندهیم دل را دگر از دست به هر کس ندهیم عشق رخ تو بحر محیطست و دلم درّیست گرانمایه به هر خس ندهیم

پیوسته ز گردش فلک می‌نرهیم وز جور زمانهٔ زنک می‌نرهیم جور فلک و زمانه هم سهل‌ترست از مردم بی نان و نمک می‌نرهیم

تا چند کنی به عالمم سرگردان یارب که که گفت که ز ما سر گردان گر زلف تواَم چو گو به چوگان بزند چون گوی کنم در قدمت سر، گرد…

در هجر رخت دلم ملولست ز جان زین بیش مرا به جان شیرین مرسان صبرم به غم روی تو امکان نبود دریاب مرا به وصلت ای جان و جهان

با زنده دلان نشین و صاحب نفسان خود دشمن کس مکن به تدبیر کسان خواهی که بر از ملک سلیمان بخوری آزار به اندرون موری مرسان

۲۶/۳۶