رباعیات

از مجموعه اشعار جهان ملک خاتون در دیوان اشعار

دسته‌بندی

۳۵۶

شعر

فهرست اشعار

چشمش به کرشمه گفت جان می‌بخشم وز مستی و سرخوشی جهان می‌بخشم نرگس به شفاعت از چمن سر بر کرد گفتا که به عشق تو روان می‌بخش…

بنگر به گل دو رنگ ای ماه عجم یک روز زر طلا و یک روز بقم مانند دو عاشقند بنشسته به هم او سرخ شده ز شرم و او زرد ز غم

در آتش روی دوست بگداخت دلم جان و سر و عمر خویش درباخت دلم گویند چرا نساختی با غم او گفتم چه کنم چون که نمی‌ساخت دلم

در عشق رخت ز من رمیده‌ست دلم غمهای تو را به جان خریده‌ست دلم تا دید به بستان جهان سرو روان صد درد ز بالای تو چیده‌ست دلم

از دست غمت به جان رسیده‌ست دلم صد جامه جان ز غم دریده‌ست دلم بس خار ز غم خورده و یک روز گلی از گلبن وصل تو نچیده‌ست دلم

از دست غم تو تا توانست دلم سرگشته ز غم گرد جهانست دلم هرچند که بالاش بلاییست بلند در بند قد سرو روانست دلم

زین بیش بتا مجوی آزار دلم درهم مشکن به هجر بازار دلم عیبم مکن ای دوست و به من رحم آور کاندر سر کوی تو گرفتار دلم

بگرفت غمت باز گریبان دلم تا خود چه شود حال پریشان دلم در کوی تو هر شب به گدایی آمد گر راه دهی به وصل سلطان دلم

جز لعل لب تو نیست درمان دلم جز مهر رخ تو نیست در جان دلم دل وصل تو می‌خرد به جانی چه کنم من چون نبَرم بگو تو فرمان دلم

چشم خوش تو ربود یکباره دلم پیراهن صبر کرد صد پاره دلم پنداشت که از دولت وصلت کامی یابد لیکن نیافت بیچاره دلم

۲۴/۳۶