رباعیات
از مجموعه اشعار جهان ملک خاتون در دیوان اشعار
فهرست اشعار
شمارهٔ ۲۱۱
ای بر دل و جان ز هجر او صد بارم مُردم ز غمش نخورد غم یک بارم گفتم باری وصال جان دریابم مقبول نشد نداد دلبر بارم
شمارهٔ ۲۱۲
شبهای دراز بیشتر بیدارم نزدیک سحر روی به بالین دارم من بیدارم که دیده بی دیدن دوست در خواب رود خیال میپندارم
شمارهٔ ۲۱۳
امروز هوای باغ و بستان دارم در سر هوس هزار دستان دارم چون سرو قدت راست نمییارم گفت زیرا که دو صد حیله و دستان دارم
شمارهٔ ۲۱۴
با دل گفتم که با تو رازی دارم با حضرت دوست من نیازی دارم بیچاره چرا چنین شوی سرگردان چون هست یقین که چاره سازی دارم
شمارهٔ ۲۱۵
دل گفت برو سوی گلستان ارم گفتم چه کنم گر نگشایند درم گفتا بکند با تو چنین بی ادبی گفتم نکند گر او بدیعست برم
شمارهٔ ۲۱۶
خورشید رخا من به کمند تو درم بارت بکشم به جان و جورت ببرم گر سیم و زرم خواهی ور جان و سرم خود را بفروشم و مرادت بخرم
شمارهٔ ۲۱۷
تا کی غم این جهان فرسوده خورم تا چند جفای مردم سفله برم چون خال بتان حال دلم گشت تباه در چرخ کبودجامه خود نیست کرم
شمارهٔ ۲۱۸
یارب گنهم تو عفو گردان به کرم یارب تو مینداز به لطف از نظرم من خود کیاَم و نام مرا خود که برد کز من گنه آید وز لطف تو ک…
شمارهٔ ۲۱۹
گرمیِ برش به ناز خَوش خَوش گیرم وآن لعل لب نگار دلکش گیرم قربان شدنم به کیش او به باشد چون نیست میسرم که ترکش گیرم
شمارهٔ ۲۲۰
گفتم که هوای یار سرکش گیرم سودای سر زلف مشوّش گیرم خواهم که ز جان و دل شوم قربانش چون نیست میسّرم که ترکش گیرم